Unspeakable joy.

Yesterday, while washing dishes (manually, we don't have a dishwasher), I was suddenly overcome with unspeakable joy. It's that kind of joy that seems to give light within the heart. Oh, so cliche, you say. Well, that's why it's unspeakable, it's very hard to put into words.

I'll just put it this way, even if you don't hate doing a chore as mundane as washing dishes, it still is a chore - repetitive, conducive for spaceout moments. Then you abruptly feel lighter, as if washing dishes is one of the most wonderful things to do in life! But that's not all, I also saw all the great things that happened in my life flash before me.

Now that I'm writing about that unspeakable-joy-moment, I ask myself, am I about to die? Is it a premonition of sorts?

I'm always going through a lot, I try not to dwell on it, even if I feel my soul wavering, because that's how life is: There are joys, there are sorrows. It's just that sometimes, one sorrowful thing can throw a weight that can seep the life out of you. What fools we mortals be, indeed.

My unspeakable joy moment just kicked sorrow's balls, and let me be for the entire day. So to honor that day, I'm posting this old photo that can be totally unrelated to the reader, but very meaningful for me.

My life with you is like living in a fantasy land, there are kind and caring creatures, as well as orcs and trolls.

What's the lesson for today? Kick sorrow's balls!

That's it for now.

:)

Intramuros in light-leaky images

I have mentioned several times on this blog that I have an old Yashica FX-D film camera. It is not in good condition, its joints are covered in black tape, film inside has a propensity to get stuck often, among other things. Most of the prints taken in sunny conditions get lots of light leaks.

Despite all of these drawbacks, I still love using it. Instead of seeing an image that is a close approximation of the real thing, I get to see them in a surreal light.

Here's some photos taken using my (not so) trusty Yashica. I used redscale film (or is it expired film?).

The film did give this vintage structure, a very vintage effect, without using Instagram or other filtering programs.

The light leak looks like a blob of light that's about to enter the darkened church.

For vintage, worn photo-looks, redscale film really does deliver.

I held the cam still for about a minute (or did I use a tripod? I forgot.), slow-shutter mode thingy (no, not HDR) to allow more light to expose the film, it then gave the image color even if the film is redscale. (Or, it could just be a freak accident that this one got color-y) 

I will sleep after I finish writing this post, and this photo made me think that it could be a great setting for a dream sequence, as long as it's not a nightmare.

Finally, this sculpture, for me, is just so moving. The subject is heartbreaking, dying of poverty and hunger. I guess, the film and the light leaks made the image a lot gloomier as it is.

What have I learned with this? Well, using a cheap, ready-made redscale film gives unpredictable "filters" on your photos. If you want a vintage, warm, worn look on your images without PS, this could greatly help in your project.

Redscale film by Lomography is one of my favorite types of film to use. The results on each frame, on every roll developed, is very varied, it surprises you.

That's it for now.

Youth (A random-people-on-the-streets post)

Some say that, technically, youth ends at the age of 35.
 

Here's a puzzle for you: Spot the elf. Hint, the elf is female.

Rush!

Balaw-Balaw

Balaw-Balaw is a restaurant/art museum in Angono, Rizal. I lived for almost two years in Angono, and this resto is one of my favorite places in town (the other one is Nemiranda's Art Camp). I took lots of photos of this resto, on different occasions, but I'm not in the mood to upload all of them here. If you want to see this great art resto, you have to come in person.

Yummy Filipino dishes in generous servings + great artworks = HEAVEN (for me, at least.)

This photo is one of my favorite shots of my favorite artwork in Balaw-Balaw. The sculpture is very realistic. When I first saw it, it made me break a tear, I can't explain the feeling, but I had a melange of emotions upon gazing on this wonderful piece: calmness coupled with heartbreak and longing and other emotions that I can't put into words. I know my photography isn't great, but I hope you get the gist that this is a great work of art.

I could almost see her breathing.

Cosplay shots

These are old shots, I think last year, taken at different places and events. I used to lug around several film cameras, (these days I don't go out much) snapping pix of anything interesting using whatever I have available. From what I could remember, these were taken using my old Yashica SLR.

The first three pix were taken at a cosplay event at MOA. We got bored inside the cosplay area as it is dim and nothing much is happening. So we took a breath of fresh air and noticed more interesting stuff near the entrance.

Three maidens. I dare say, they all look great.

Anbu on a mission. 

A group of cosplayers trying to cross the street. My, what big swords you have.

Well, that's it for now.

Vivitar Point-and-Shoot Test Shots

We bought the Vivitar P&S film camera for only 500 pesos buy-one-take-one from the local online deal store: cashcashpinoy, our local Groupon. If you are Pinoy, chances are, you've already heard or used that site.

It comes with a false panorama slide that you have to insert inside the cam's body. What it does is it gives the image a black border at the top and the bottom, fooling the eye into thinking that it's seeing a panoramic shot.

These were taken in Angono and Antipolo City, both in Rizal Province, Philippines.

First five photos are from Angono. This town offers idyllic spots, perfect for those who are tired of the city life. We just walked around and took photos of interesting subjects.

Here's a restaurant area, where you could choose your preferred "kubo" (nipa hut) to dine in. I don't know the name of the resto, it's closed when we went there, but their specialty are duck dishes, specifically, roasted ducks.

Since Angono is considered as the country's art capital, there are lots of places where art is their business. This one is the entrance to a factory of world-class sculptures. Again, my memory fails me in remembering the name of this place. You could easily spot it though, as it is near a prominent landmark in the town, the Iglesia station.

We walked further and spotted this huge carabao carving at a waiting shed. Each barangay in Angono have epic sculptures, but we weren't able to take pictures of all of it using this camera.

Finally, we went home to Pao's parents' home in Antipolo and strolled in the park within the subdivision. We spotted this old water tower, which looks like a UFO for me.

That's it for now. :)

Cosplay at MOA

or my post-Halloween post.

Quarter-end earnings season uli ng mga kumpanya. Third quarter ng taon na ngayon, at muli nila nirereport kung gaano sila yumaman o nalugi. Kaya ako na naman ay pusang pagod na editor ng transcript ng mga report nila, kailangang mag-research ng terms, alamin ang tamang pagkakabaybay ng salita at tamang gamit ng mga bantas pananda (na hindi ko naman nasusunod sa pagsusulat ko rito). Ingles lahat iyon, kaya't pagdating sa blog ay ninanamnam ko ang aking sariling wika.

Kaya heto, gawa ako ng pang-Halloween post. Pampabalanse kasi ng buhay ang may ibang pagkakaabalahan. Sabi nga ng cliche, "All work, and no play, makes meow a dull cat."

Kahit matagal ko na kinunan ang mga ito. Sa ngalan ng lahat ng mga nag-Halloween costume party neto lang, itong mga taong kinunan ko ay nagko-costume kahit hindi Halloween. Sana'y nakakuha kayo ng panibagong idea sa susunod na costume party niyo. Cute naman karamihan (para sa akin).

Nalaman ko na pinagtuunan nila talaga ang paggawa ng kanilang mga sariling costume. Para talagang gayang-gaya ang kanilang paboritong karakter. Sila lang mismo ang gumagawa nito.

Paborito ko sa mga sumali si manong superman. Young at heart, game na game. Mabait na pumapayag magpakuha ng litrato sa lahat, at talagang mga muwestra ni Superman ay gayang-gaya niya.

Isa pang natutunan ko ay may manager na pala ang ibang cosplayer, parang artista. Yung iba hindi basta-basta pwedeng kunan kahit public event ito. Nung nagbasa-basa ako sa internets, 'yung iba talaga ay ginagawang parang stepping stone sa pag-aartista sa pagko-cosplay. Siguro naengganyo sila sa biglang pagsikat ni Alodia na nagsimula bilang cosplayer. Dati kasi sa pagkakaalam ko, 'yung mga taong gustong maglaro at gayahin ang paborito nilang anime character ang nagko-cosplay. Nahaluan na pala ng showbiz.

Dahil medyo maraming dumedma sa aming iba pang mga nagkokodak, medyo nahiya na kaming magtanong. Kasi bawal daw silang picturan sabi ni manager. Hmmm, kailangan ng talent fee sa public event? Kaya't ayan, mga likod na lang at panakaw na kuha ang ginawa ko, ala-stalker.

Masked Rider! Nagmamadali, baka hinahanap si Black Sun.

Pero, marami ring game at masasayang cosplayer na talagang sinasabuhay ang spirit of cosplay, na ibig sabihin ay "costume play." Marami rin naman mababait na cosplayer. Kaya masaya. Mabagal ang internet ko ngayon, kaya hindi ma-upload lahat.

Balak kong sulatin ang mga pinaggagawa ko sa Baguio nu'ng Sabado't Linggo, pero saka na lang.

-----------

Nakapunta ba kayo sa sementeryo? Nag-party? O nagtrabaho? Para sa mga workaholic na nagtatrabaho kahit holiday, saludo ako sa inyo. Hindi rin ako nakapag-undas ng maluwalhati. Sa aking Pappy na nasa langit, Happy All Souls' Day!

PEACE

Gamit ang Yashica FX-D, ISO 100 film, pulled to 50, f/5.6, 1/60, no flash used

Tara na sa Baguio...

Bukas na ang Lomo Paraiso sa Baguio. Pagtitipon ng mga taong nagkatagpo-tagpo lamang sa Internet sa grupong lomomanila, mga analog film lovers. Baguhan pa lang akong miyembro sa grupong ito, unang pagkakataon kong makita ang aking mga kagrupo. Nagbigay din sila ng pagkakataon na makasali sa photo exhibit ang mga baguhang gaya ko.

Bukas ko pa siguro maiipost dito sa blog ang aking mga isinali, sa ngayon, heto muna ang mga pinagtripan kong gawin noong mga nakaraang buwan:

Ang pulang sapatos ng isang ate. Ang totoo ang gusto kong kunan ay 'yung bata, pero hindi ko alam kung anong bahagi ng nasa viewfinder ang mapupunta sa film na bitin, kaya ayan, yung red shoes na lang ni ate ang bida.

Kalangitan at mga payong. Mga pangdekorasyong baligtad na payong, sa mini-mall hehehe sa Brookside, Cainta. Masayang pumunta rito, lalo na ang pagkain ng burgers sa Burger Joint.

Gamit ang Diana F+ camera. Gumagamit ito ng 120 film, mas malaki sa 35 mm film. Pero pinagtyagaan ni j-pox butingtingin upang tumanggap ito ng 35 mm, kaya't heto ang kinalabasan.

Sakop ang buong negative, kasama ang mga sprockets nito.

Isang maayang araw sa inyo. Excited na kong kunan ang mga pangyayari bukas.

PEACE

Kasal atbp.

Nung nakaraang taon, nakapunta ako sa tatlong kasalan. Ngayon naman bago matapos ang taon, puro binyagan naman.

Hindi ako mahilig pumunta sa mga pagtitipong ito nung kuting pa lang ako. Nahihilo kasi ako kapag maraming tao at nababagot sa mga mahahabang sermon, napapagod sa kakatayo. Pakiramdam ko lahat ng tao ang tatangkad, baka maapakan at mabunggo lang nila ang kuting na kagaya ko.

Pero ngayong tandercats na ko, nahilig sa pagkodak-kodak ng mga tao, mga ganitong pagtitipon naman ang inaabangan ko. Sa mga mahalagang okasyon lang kasi hindi parang pampam magpaka-potograpo. Saka maraming tao ngayon ang praning ma-picturan ng walang dahilan. Isipin pa nila ini-stalk mo sila. Gayunpaman, heto ang mga ilang paborito kong kuha. (Lahat ay kuha gamit ang mga iba-ibang film camera.)

Sabi ni j-pox, naging pang Corpse Bride daw ang dating ng mga kuha ko sa kasal na ito, gaya ng ng nasa taas. Slide film na xpro, kaya imbes na matingkad na kulay, naging may tint ng berde ang kinalabasan.

Heto pa ang iba.

Kumukuha rin ako ng mga larawan ng mga bagay na nasa paligid ng venue. Masyadong abala ang mga tao kapag may handaan, kaya medyo safe na gumalo at kumodak ng kumodak ang isang kagaya ko na hindi masyadong gustong bumeso-beso at makipagkilala sa mga bisita.

Gusto kong ayusin ang mga files ko ng larawan. At gawan sila ng mga maayos na folder, hindi yung diretso mula scanner na numerong file names at folder. Tapos gagawan ko ng maayos na description, 'yung ginamit na camera, film, settings, atbp.

Kinakabahan ako kasi ilang araw na lang, unang pampublikong exhibit ang sasalihan ko. Bukas 'yun sa kahit sino, grupo ng lomomanila ang may pakana, basta sali ko dun sa pinost nila sa fb. Excited na ko pumunta sa Baguio para sa event, wala pa nga kong kilala dun kundi si j-pox kasi pareho ang trip namin na kumuha ng larawan gamit ang film. Kailangan ko pang pumili ng isasaling larawan. Basta ang gusto ko lang naman may makasalamuhang ibang tao bukod sa aming dalawa ni j-pox na gamit din ang film sa pag-picture. Saka siyempre, photo ops ang pagtitipong 'yun, sa Baguio pa, kaya talagang puro daydream ako madalas ng mga dapat gawin kapag break time sa nalalapit na Sabado.

Pakiramdam ko kakasubsob ko sa trabaho, hindi na ko marunong makisalamuha sa ibang tao. Kaya nga kahit pagod, tuloy ko pa rin mag-post sa blog. Kahit papano, naaalala ko na meron pa ring ibang bahagi ang buhay ko bukod sa trabaho.

PEACE

Bonsai

Nagtitingin ako sa mga lumang kuha ko, nahanap ko ang mga larawan nu'ng Marso pa kinunan yata, sa isang exhibit ng mga world-class bonsai. Nakakabilib ang kakayahan ng mga eksperto sa pagbobonsai. Japan ang pinagmulan ng sining ng paggawa ng bonsai, talagang may ugali silang gawing cute ang mga naglalakihang bagay gaya ng mga puno.

Hulaan niyo kung anong lahi ng puno ang mga ginawang bonsai sa sumusunod. :) Karamihan sa mga punong ito ay hindi bababa sa edad na 50.

May bisitang tagapagsalita na galing pa sa Tsina na tumatalakay at nagtuturo kung paano ang paggawa ng bonsai. Sa pagkakaalala ko, merong translator ang ginoong tagapagsalita.

Ayan, diyan sa lugar na 'yan ang exhibit. Sa walkway nakahilera ang mga halaman. Kahit isa sila sa mga malalaking kapitalista, mabuti naman nakakaisip sila ng mga ganitong exhibit para sa mga taong gaya ko na napapadaan lang sa mall dahil daanan talaga siya.

Lahat ng larawan ay kuha gamit ang point-and-shoot Kodac EC, Kodak Ultramax Color ISO 400. Hindi kayang patayin ang flash, kaya halos lahat ng kuha ay may mga bahaging overexposed. Ito ay unang gamit ko sa camera, naaliw ako dahil merong slight vignette sa ilang kuha.

PEACE

Tigil Pasada, a transport strike

Noong Setyembre 19, nagkaroon ng tigil pasada ng mga jeep. Buti na lang mga FX hindi sumama, kung hindi, hindi kami makakarating sa Cubao mula Antipolo. Ang luwag ng kalsada ng Marcos Hi-way ng bandang mga 10 am, kahit rush hour dapat n'un. Nagsikip na lang sa bandang kanto ng Anonas at Aurora. Pagbaba namin narinig namin ang boses ng mga aktibistang kinokondena ang pagtaas ng presyo ng langis. Maraming pulis na pustura at parang bagong almirol ang uniporme, nakaabang kung sakaling may kaguluhang magaganap.

Kahit pa may tigil pasada, may iba pa ring jeep ang hindi sumali. Sinisigawan sila dahil parang walang pakisama, eh para naman sa ikakabuti nila ang ganoong rali. Bawat panig ay may punto. Ang isang panig, sakripisyo muna ng kita para sa pagbabago, ang kabila naman, pano na ang kita para sa pamilya. Sabi ko na sa inyo madali akong maapektuhan, nakakapukaw isip ang ganitong uri ng pakikipaglaban.

Kuha gamit ang Yashica FX-D, redscale film, 1/125, f/8, 75 mm zoom lens

Nasa kabilang panig kami ng Aurora Boulevard. Mas tanaw ko ang mga miyembro ng media na kumokober ng kakarampot na bilang ng mga aktibistang nagnanais ng pagbabago.

PEACE

Simbahan ng Boso-boso, Antipolo

Ang Simbahan ng Boso-boso sa Antipolo, circa 1768, ay isa sa mga natitirang arkitektura sa istilong Baroque. Medyo malayo ang kinalalagyan nito sa urban na bahagi ng Antipolo. Inabot kami ng mga 30 minutong paglalakbay na walang trapik mula sa terminal ng Antipolo town-proper: Dalawang sakay ng jeep, at isang byaheng traysikel mula sa sakayan sa bayan.

Ang walang kamatayang facade shot, siyempre, para sa pagkakalinlan na rin sa kabuuang itsura ng istruktura ng simbahan.


Gamit ay Yashica FX-D, ISO 100 LSI redscale film, pulled to ISO 50, 1/30, f/8

Ang mga simbahang ganito ay nilalagyan ng plaster na palitada para magmukhang makinis. Pero dala ng katandaan, nagbabakbak, at lumalabas ang mga bloke ng adobe (sa pagmamasid ko lang, wala akong makuhaan ng kumpletong impormasyon sa mga materyales). Sana pigilan na lang ng Historical Institute ang paglala ng kalagayan, na ganyan, huwag nang palitadahan o pinturahan pa.'Yung anino sa bandang kanan ay ang mga thick buttresses na sumusuporta sa kabuuan ng simbahan, para hindi mabuwal, lalo na pag lumilindol.

Kitang-kita rito kung gano kalaki ang bawat blokeng ginamit, at saka kung gaano rin kalaki ang buttresses ng simbahan.

Gamit ay Yashica FX-D, ISO 100 Kodak Ultima, pulled to ISO 50, 1/30, f/8

Kaarawan ko pala nung pumunta kami rito. Matagal ko na kasing gustong puntahan. Kahit taga-Rizal na ko, marami pa ring bahagi ng lalawigan ang hindi ko pa nabisita. Sabi ni Pao (taga-Antipolo) na aking kasama, ang Nuestra Senora de Buenviaje na nasa katedral ng Antipolo sa bayan ay orihinal na nandito, pero tila ayaw yata ni Senora rito, (haka-haka namin magubat kasi ang paligid, 'di ba't may parte ng El Filibusterismo na sa Boso-boso nangangaso ng usa 'yung sablay na Kapitan Heneral) kasi naglalakad daw ang imahe sa gabi at tuwing umaga nakikita nila ang santo na nasa puno ng tipulo kung saan narito ngayon ang katedral.

Kuha sa hardin. Malawak, mapuno, maaliwalas. Para akong bumalik sa nakaraang wala pang mga mausok na sasakyan at talamak na urbanisasyon.

(parehong settings sa nauna)

Ayokong mawala ang mga kagaya nitong bahagi ng ating kultura. Hindi ka man Kristiyano o walang pinapaniwalaang diyos, ang mga ganitong halimbawa ng arkitektura ay bahagi ng kasaysayan, sana huwag mapabayaan. Sana lumaganap ang turismo rito, para magkapondo ng informed conservation, hindi lang basta magmukhang bago. Pero katakot, kasi kasama ng laganap na turismo ay mga naliligaw na balahurang maaaring makasira pa ng tahimik at maaliwalas na lugar ng Boso-boso. Walang takas. Hay.

Pero smile naman diyan Pao, i-model mo ang mga moss at lichen na unti-unting kumakain sa mga batong bumubuo ng makasaysayang simbahang 'yan.

PEACE

Shamcey

Nagulat ako at dalawang araw pa lang, nagdeliver na ang Digiprint ng mga pinadevelop na film (film scanned to cd). Ayos sa Shangrila kahit nagsara na ang digiprint sa SM Taytay, may mapupuntahan kami na malapit-lapit. Sa dinami ng mga kinuha kong litrato, ang una kong hinanap ang file ng kay Shamcey. Kinabahan kasi ako dahil redscale ang film na ginamit. Kelangan ng ganung klase ng mahabang exposure para pumasok ang mas maraming ilaw sa film. Ang kapalit ng mahabang exposure ay camera shake or pagiging blurry, lalo't gumagalaw ang tao. Naks dami pang sinasabi, ito na pictures.

Ang motorcade ni Shamcey ay nag-umpisa sa Araneta Coliseum, sa kalye pagitan ng Dome at ng Farmer's. Siyempre may mga fiesta effect muna bago siya.

From Scrapbook Photos

Tapos ayan na, sa malayo, kumakaway-kaway.

From Scrapbook Photos

Talagang daming tao ang nagsipagtakbo at pumunta sa center island. Siksikan, paparating na sa tapat namin.

From Scrapbook Photos

Pero grabe may hawi boys din pala siya. Manong naman, porke wala kami press ID haharang harang ka na diyan?

Papalapit na sa ami ang sinasakyan niya. Hindi kaya siya napapagod ngumiti at nangangalay kumaway?

From Scrapbook Photos

Ayan, medyo malapit na. Ang hirap mag-focus, ginigitgit kami ng mga humihiyaw na tao. Kasi nga naman, manual na film camera Yashica SLR ang gamit ko, adjust dito doon, sablay pa rin.

Eto na, tumigil sa tapat namin, isang klik na lang sana. Pero...

From Scrapbook Photos

blag! May bumangga sa camera ko. Ulo ng isang babae, tumunog ang bungo niya. Bakal kasi ang camera. Kala ko napindot ko ng nasa oras, pero hindi, mabagal ako, t@ngna, ulo nung babaeng tuloy-tuloy ang paghiyaw ang nakuha sa litrato. Kapag nasa estado ata ng kasiyahan ang isang tao, nakakalimutan ng utak nilang sabihan sila na "hoy, masakit ulo mo nabangga mo sa bakal." Ewan ko ba. Basta sayang, katapat, in-focus at nakangiti si Shamcey sa lens ko nun, hindi ko nakuha ang kodak moment.

Kultura na natin ang beauty contest. Maski ako na hindi mahilig manood ay parang nasapian ng euphoria ng nasa paligid sa isang kumakaway na musa. Talagang mahihilig tayo sa maganda. Natuwa lang ako kasi biglaang photo-op lang naman 'to gaya ng nasabi ko sa nauna kong post. Masayang mapaligiran ng mga taong natutuwa, at natuwa ako dahil si Shamcey ay may gandang Pinay. Sana huwag siyang mag-endorse ng mga kung anu-anong pampaputi at pampa-"enhance." Maganda na ang kanyang mga natural na katangian.

Mga biglaang photo ops

Inumpisahan namin ang araw na 'to ng maaga. Nagkita sa simbahan ng Antipolo ng bandang 7 am, kumain lang saglit ng agahan, saka bumiyahe patungong Boso-Boso upang kuhaan ang lumang simbahan doon. Medyo mahaba ang biyahe, kahit pa bahagi pa rin ito ng Antipolo may kalayuan pa rin talaga. Napatanong namin sa isa't isa kung nararapat ba talagang maturing na lungsod ang Antipolo, dahil marami pang bahaging napakarural sa mga nadaanan. Wala naman kaming isyu sa pagkalungsod nito, pero nakakatuwa pa ring makita na marami pa ring kagubatang bahagi sa Antipolo, sana hindi ito magbago.

Nakarating naman kami sa simbahan ng Boso-Boso, sarado ang loob ng simbahan, pero natuwa naman kaming kuhaan ng larawan ang mga iba-ibang anggulo ng exterior nito. Nakatutuwa. Gumagamit pa pala kami ng film sa pagkuha, bukod sa mahal ang digital, nakakatuwa pa rin namang aralin ang mga makalumang paraan ng paglitrato. Kaya wala munang kaakibat na larawan ang siping ito.

Sunod naman ay lumuwas kami ng Cubao upang sunduin ang mga kaibigang ipapasyal sa Angono upang kumain sa Balaw-Balaw. Pero isang magandang photo op ang aming nakita sa Aurora Blvd., lupon ng mga aktibistang nagtigil pasada laban sa pag-akyat ng presyo ng langis. Siyempre masaya ako dahil isang oportunidad ng makabuluhang street photography. Pagkatapos ay gumala-gala lang kami sa Cubao. Nagtaka sa lupon ng mga taong tila may inaabangan sa bandang Araneta at Farmer's. Narinig namin sa mga tao na inaabangan nila si Shamcey, yung kandidata sa Ms. U na nag-runner-up. Tinamad kaming makigulo at gumala na lang sa Farmer's para maghanap ng film. Nung kami'y lumabas, saktong umpisa na pala ng motorcade ni Shamcey, ayun, tawid ng kalsada, at "klik" instant photo op sa isang magandang Pinay runner-up ng Miss U. Isa na namang instant photo op.

Sana maganda ang kinalabasan ng aking mga kuha. Sana mapa-develop ko na agad ang mga naipong film, at sana maging maayos ang kalabasan ng mga kuha. Kinakabahan kasi ako na hindi sharp ang imahe.

Pero dahil gusto ko laging may isang imahe na representante ng bawat post ko. Ito muna ngayon, isang biglang photo op ng mga siklista matapos ang ulan. Isa sa mga medyo mapagtyagaang resulta sa pagsabak sa street photography.