Some mobile stuff

Lately, I've been using mobile stuff to take photos. I still have a film stash, but I have trouble preparing my film cameras before I walk out the door.

Here's some photos taken during a morning run at our provincial capital.

empty ferris wheel

leaning statue of Rizal

Tara na sa Baguio...

Bukas na ang Lomo Paraiso sa Baguio. Pagtitipon ng mga taong nagkatagpo-tagpo lamang sa Internet sa grupong lomomanila, mga analog film lovers. Baguhan pa lang akong miyembro sa grupong ito, unang pagkakataon kong makita ang aking mga kagrupo. Nagbigay din sila ng pagkakataon na makasali sa photo exhibit ang mga baguhang gaya ko.

Bukas ko pa siguro maiipost dito sa blog ang aking mga isinali, sa ngayon, heto muna ang mga pinagtripan kong gawin noong mga nakaraang buwan:

Ang pulang sapatos ng isang ate. Ang totoo ang gusto kong kunan ay 'yung bata, pero hindi ko alam kung anong bahagi ng nasa viewfinder ang mapupunta sa film na bitin, kaya ayan, yung red shoes na lang ni ate ang bida.

Kalangitan at mga payong. Mga pangdekorasyong baligtad na payong, sa mini-mall hehehe sa Brookside, Cainta. Masayang pumunta rito, lalo na ang pagkain ng burgers sa Burger Joint.

Gamit ang Diana F+ camera. Gumagamit ito ng 120 film, mas malaki sa 35 mm film. Pero pinagtyagaan ni j-pox butingtingin upang tumanggap ito ng 35 mm, kaya't heto ang kinalabasan.

Sakop ang buong negative, kasama ang mga sprockets nito.

Isang maayang araw sa inyo. Excited na kong kunan ang mga pangyayari bukas.

PEACE

Shamcey

Nagulat ako at dalawang araw pa lang, nagdeliver na ang Digiprint ng mga pinadevelop na film (film scanned to cd). Ayos sa Shangrila kahit nagsara na ang digiprint sa SM Taytay, may mapupuntahan kami na malapit-lapit. Sa dinami ng mga kinuha kong litrato, ang una kong hinanap ang file ng kay Shamcey. Kinabahan kasi ako dahil redscale ang film na ginamit. Kelangan ng ganung klase ng mahabang exposure para pumasok ang mas maraming ilaw sa film. Ang kapalit ng mahabang exposure ay camera shake or pagiging blurry, lalo't gumagalaw ang tao. Naks dami pang sinasabi, ito na pictures.

Ang motorcade ni Shamcey ay nag-umpisa sa Araneta Coliseum, sa kalye pagitan ng Dome at ng Farmer's. Siyempre may mga fiesta effect muna bago siya.

From Scrapbook Photos

Tapos ayan na, sa malayo, kumakaway-kaway.

From Scrapbook Photos

Talagang daming tao ang nagsipagtakbo at pumunta sa center island. Siksikan, paparating na sa tapat namin.

From Scrapbook Photos

Pero grabe may hawi boys din pala siya. Manong naman, porke wala kami press ID haharang harang ka na diyan?

Papalapit na sa ami ang sinasakyan niya. Hindi kaya siya napapagod ngumiti at nangangalay kumaway?

From Scrapbook Photos

Ayan, medyo malapit na. Ang hirap mag-focus, ginigitgit kami ng mga humihiyaw na tao. Kasi nga naman, manual na film camera Yashica SLR ang gamit ko, adjust dito doon, sablay pa rin.

Eto na, tumigil sa tapat namin, isang klik na lang sana. Pero...

From Scrapbook Photos

blag! May bumangga sa camera ko. Ulo ng isang babae, tumunog ang bungo niya. Bakal kasi ang camera. Kala ko napindot ko ng nasa oras, pero hindi, mabagal ako, t@ngna, ulo nung babaeng tuloy-tuloy ang paghiyaw ang nakuha sa litrato. Kapag nasa estado ata ng kasiyahan ang isang tao, nakakalimutan ng utak nilang sabihan sila na "hoy, masakit ulo mo nabangga mo sa bakal." Ewan ko ba. Basta sayang, katapat, in-focus at nakangiti si Shamcey sa lens ko nun, hindi ko nakuha ang kodak moment.

Kultura na natin ang beauty contest. Maski ako na hindi mahilig manood ay parang nasapian ng euphoria ng nasa paligid sa isang kumakaway na musa. Talagang mahihilig tayo sa maganda. Natuwa lang ako kasi biglaang photo-op lang naman 'to gaya ng nasabi ko sa nauna kong post. Masayang mapaligiran ng mga taong natutuwa, at natuwa ako dahil si Shamcey ay may gandang Pinay. Sana huwag siyang mag-endorse ng mga kung anu-anong pampaputi at pampa-"enhance." Maganda na ang kanyang mga natural na katangian.

Low tech

Noon, wala pang digital (meron pero pang-super yaman lang), gusto ko bumili ng SLR na Nikon o kaya kahit Pentax. Pero ang mahal. Estudyante pa ko nun, tapos ang gamit ko ay point-and-shoot na manual Vivitar camera, 'yung pagkatapos ng bawat kuha may iniikot para sumulong yung film. Tapos iikot mo uli para i-rewind. Pinakamura kasi ang Vivitar noon, mas mura pa kesa sa sikat na Kodak KB10 na si Richard Gomez pa yata ang endorser, budget camera ng Kodak. Circa 1997 or '98 yata 'yun. Ang camera ko, 'yung mas mura pa sa mura. Ginamit ko siya sa lahat ng projects ko. Siyempre hindi lahat ng kuha ko ay malinaw at maliwanag.

Ngayon, may DSLR na, wala pa rin akong pambili ng makabagong camera. Pero nakabili na ako ng film SLR sa Quiapo ngayong taon, panalo 2k lang, Yashica FX-D, hindi pa rin Nikon. Kung gusto mong makakita ng Yashica na SLR, pumunta ka sa plaza ng simbahan niyo o kaya sa Luneta, yung gamit ng mga manong na photographer na nangungulit kung gusto mong magpa-picture, Yashica 'yun.

Kapag nakakakita ako ng mga estudyante ngayon na may camphone na nga, may ipod pa, may DSLR pa, may laptop na may webcam pa, sa loob ko, natutuwa ako para sa kanila. Hindi nila dinanas ang hirap na may mga project na kailangan ng larawan at pumila pa sa padevelopan para lang makitang mas maraming madilim na picture kesa sa mga pwedeng magamit para sa project. Ang layo na ng narating ng teknolohiya, mas maraming tao na ang pwedeng gumamit nito.

Pero mas nakakaaliw ay ang malamang hindi pa pala patay ang analog. Hindi pa patay ang film. At ang pinakanakakatuwa, may grupo ng mga taong seryosong kumukuha ng larawan gamit ang toy cameras, basta yun ay mga plastic na point and shoot cams.

Lo-fi rocks!(Parang metal, buhay pa rin kahit mas marami nang hip-hop hehehe.)

(gamit ay redscale expired film)

Dito na naman papasok ang aking bagong mantra pagdating sa potograpiya na, "The best camera, is the one with you." Nabanggit ko na ito sa naunang post. Kung wala man akong astig na DSLR, ('yung sobrang high-tech, lahat ng pores mo kuha na sa larawan), pwede pa rin kumuha magpaka-potograpo. Parang 'yung salawikaing, kung maiksi ang kumot matutong mamaluktot o 'yung maghangad ng kagitna sansalop ang mawawala. Lumalayo na yata.

(gamit ay ipod touch, simpleng pattern ang paksa para di halatang mababa sa pixels)

Ang camera ay isa lamang bagay na ginagamit upang kumuha ng larawan, na sa tingin mo ay papahalagahan mo. Parang instant painting. Sa kasaysayan, ang mga pinakaunang nagsulong ng paglikha ng camera ay isang pintor mismo. Kapag nakakakita ako ng magandang larawan, minsan nagpa-palpitate ako, parang nung unang nakita ko ang Spoliarium sa field trip namin nung elementarya. Seryoso.

(Wala pa sa level nina Luna. Kuha gamit ang ipod)

Masasabi ko na ang buhay ko ay isang mahabang paglalakbay sa paghahanap ng kabuluhan at paghahabol dun sa damdaming nararamdaman ko kapag nasa harap ko ang isang magandang likhang sining. Wala akong pakialam kung may magsabing ang pangit ng gawa ko. Sabihin ko pa rin salamat, subukan kong galingan sa sunod. Pero siyempre masaya ako pag may natutuwa sa gawa ko, parang si Cooking Master Boy sa anime, nagluluto siya para may sumaya at mabusog, hindi lang para sabihing Master Chef siya. Sa ngayon, napapasiya ko pa lang ay ang sarili ko at mangilan-ngilang tao.

(inaanak na game mag-model. 35 mm film sa 120 ng Diana F+)

Kaya kahit mapa-high tech o low tech ang gamit, para sa akin, mas mahalaga ay ang damdamin. Kung ginagamit mo ang camera para maisakatuparan ang kung ano mang "vision" na nasa puso't damdamin mo, eh di, sige lang. Huwag magpaawat. Purist ka man na film advocate o digital freak, sige lang. Dahil sa huli, ang titignan ng tao ay ang kuha/likha mo. Hindi ang camera mo. Siguro naman hindi interesado ang mga tao sa brush na ginamit ni Da Vinci, kundi kung anong nalikha nung brush at pintura niya.

Mga biglaang photo ops

Inumpisahan namin ang araw na 'to ng maaga. Nagkita sa simbahan ng Antipolo ng bandang 7 am, kumain lang saglit ng agahan, saka bumiyahe patungong Boso-Boso upang kuhaan ang lumang simbahan doon. Medyo mahaba ang biyahe, kahit pa bahagi pa rin ito ng Antipolo may kalayuan pa rin talaga. Napatanong namin sa isa't isa kung nararapat ba talagang maturing na lungsod ang Antipolo, dahil marami pang bahaging napakarural sa mga nadaanan. Wala naman kaming isyu sa pagkalungsod nito, pero nakakatuwa pa ring makita na marami pa ring kagubatang bahagi sa Antipolo, sana hindi ito magbago.

Nakarating naman kami sa simbahan ng Boso-Boso, sarado ang loob ng simbahan, pero natuwa naman kaming kuhaan ng larawan ang mga iba-ibang anggulo ng exterior nito. Nakatutuwa. Gumagamit pa pala kami ng film sa pagkuha, bukod sa mahal ang digital, nakakatuwa pa rin namang aralin ang mga makalumang paraan ng paglitrato. Kaya wala munang kaakibat na larawan ang siping ito.

Sunod naman ay lumuwas kami ng Cubao upang sunduin ang mga kaibigang ipapasyal sa Angono upang kumain sa Balaw-Balaw. Pero isang magandang photo op ang aming nakita sa Aurora Blvd., lupon ng mga aktibistang nagtigil pasada laban sa pag-akyat ng presyo ng langis. Siyempre masaya ako dahil isang oportunidad ng makabuluhang street photography. Pagkatapos ay gumala-gala lang kami sa Cubao. Nagtaka sa lupon ng mga taong tila may inaabangan sa bandang Araneta at Farmer's. Narinig namin sa mga tao na inaabangan nila si Shamcey, yung kandidata sa Ms. U na nag-runner-up. Tinamad kaming makigulo at gumala na lang sa Farmer's para maghanap ng film. Nung kami'y lumabas, saktong umpisa na pala ng motorcade ni Shamcey, ayun, tawid ng kalsada, at "klik" instant photo op sa isang magandang Pinay runner-up ng Miss U. Isa na namang instant photo op.

Sana maganda ang kinalabasan ng aking mga kuha. Sana mapa-develop ko na agad ang mga naipong film, at sana maging maayos ang kalabasan ng mga kuha. Kinakabahan kasi ako na hindi sharp ang imahe.

Pero dahil gusto ko laging may isang imahe na representante ng bawat post ko. Ito muna ngayon, isang biglang photo op ng mga siklista matapos ang ulan. Isa sa mga medyo mapagtyagaang resulta sa pagsabak sa street photography.