Palaman ng Siopao

New home

2011-12-07T16:20:00.003+08:00

Matagal akong nawala sa pagba-blog, maraming kaganapan. Unang-una nasa kabundukan na ko nakatira, mahina ang signal at hindi kinakaya ng internet namin. Ubos na rin ang aking mga pondo dahil maraming kumpuni sa bahay na aming binili. Luma man ito at hindi isang mansion, masaya pa rin ako. Wala pa nga rin kaming kuryente, halos isang buwan na, nakikisaksak lang sa isang mabait na kapitbahay, maaasahan kasi ang natatanging provider ng kuryente dito sa kalakhang Luzon, kilala niyo na kung anong kumpanya 'yun.

Heto ang isang bahagi ng view na nakikita namin sa bakuran. Napapaligiran kami ng mga puno, naririnig ang mga huni ng mga ibon at kung ano pa mang creatures. Pangarap kong tirahan, salamat sa Diyos pa rin dahil sa wakas hindi na kami nagrerenta (naghuhulog na lang ng maliit na halaga sa PAG-IBIG).

Hindi malinaw ang resolution, 2 megapixels lang kasi ito, pero sa malayo tanaw ang mga nagtataasang gusali ng kabihasnan.

Miss ko na ang aking mga paboritong blog, pag naayos na ang lahat, lalo na at pag nagkakuryente, super backread ako ng mga posts. Maligayang araw sa inyo!

PEACE

Cosplay at MOA

2011-11-02T14:38:00.003+08:00

or my post-Halloween post.

Quarter-end earnings season uli ng mga kumpanya. Third quarter ng taon na ngayon, at muli nila nirereport kung gaano sila yumaman o nalugi. Kaya ako na naman ay pusang pagod na editor ng transcript ng mga report nila, kailangang mag-research ng terms, alamin ang tamang pagkakabaybay ng salita at tamang gamit ng mga bantas pananda (na hindi ko naman nasusunod sa pagsusulat ko rito). Ingles lahat iyon, kaya't pagdating sa blog ay ninanamnam ko ang aking sariling wika.

Kaya heto, gawa ako ng pang-Halloween post. Pampabalanse kasi ng buhay ang may ibang pagkakaabalahan. Sabi nga ng cliche, "All work, and no play, makes meow a dull cat."

Kahit matagal ko na kinunan ang mga ito. Sa ngalan ng lahat ng mga nag-Halloween costume party neto lang, itong mga taong kinunan ko ay nagko-costume kahit hindi Halloween. Sana'y nakakuha kayo ng panibagong idea sa susunod na costume party niyo. Cute naman karamihan (para sa akin).

Nalaman ko na pinagtuunan nila talaga ang paggawa ng kanilang mga sariling costume. Para talagang gayang-gaya ang kanilang paboritong karakter. Sila lang mismo ang gumagawa nito.

Paborito ko sa mga sumali si manong superman. Young at heart, game na game. Mabait na pumapayag magpakuha ng litrato sa lahat, at talagang mga muwestra ni Superman ay gayang-gaya niya.

Isa pang natutunan ko ay may manager na pala ang ibang cosplayer, parang artista. Yung iba hindi basta-basta pwedeng kunan kahit public event ito. Nung nagbasa-basa ako sa internets, 'yung iba talaga ay ginagawang parang stepping stone sa pag-aartista sa pagko-cosplay. Siguro naengganyo sila sa biglang pagsikat ni Alodia na nagsimula bilang cosplayer. Dati kasi sa pagkakaalam ko, 'yung mga taong gustong maglaro at gayahin ang paborito nilang anime character ang nagko-cosplay. Nahaluan na pala ng showbiz.

Dahil medyo maraming dumedma sa aming iba pang mga nagkokodak, medyo nahiya na kaming magtanong. Kasi bawal daw silang picturan sabi ni manager. Hmmm, kailangan ng talent fee sa public event? Kaya't ayan, mga likod na lang at panakaw na kuha ang ginawa ko, ala-stalker.

Masked Rider! Nagmamadali, baka hinahanap si Black Sun.

Pero, marami ring game at masasayang cosplayer na talagang sinasabuhay ang spirit of cosplay, na ibig sabihin ay "costume play." Marami rin naman mababait na cosplayer. Kaya masaya. Mabagal ang internet ko ngayon, kaya hindi ma-upload lahat.

Balak kong sulatin ang mga pinaggagawa ko sa Baguio nu'ng Sabado't Linggo, pero saka na lang.

-----------

Nakapunta ba kayo sa sementeryo? Nag-party? O nagtrabaho? Para sa mga workaholic na nagtatrabaho kahit holiday, saludo ako sa inyo. Hindi rin ako nakapag-undas ng maluwalhati. Sa aking Pappy na nasa langit, Happy All Souls' Day!

PEACE

Gamit ang Yashica FX-D, ISO 100 film, pulled to 50, f/5.6, 1/60, no flash used

Ang bus na biyaheng Baguio

2011-10-31T14:32:00.007+08:00

Mahaba at nakakainip minsan ang biyahe. Buti na lang komportable ang nasakyan naming Victory Liner bus, at mahilig naman akong magmasid-masid sa bintana kaya masaya naman ang biyahe. Nakakaaliw makakita ng mga bagay na hindi nakikita sa Metro Manila.

Ang NLEX sa pagkakaalam ko ay isang PPP (public-private partnership), sa gobyernong hindi, kasi may kahati. Mataas man ang bayad sa toll, mukha namang maayos ang kalsada at may mga nakabantay na NLEX patrol sa kahabaan ng express.

Heto ang mga ilang kuha gamit ang ipod (for instant gratification) habang nasa biyahe. Panalo ang mga bagong bus ng Victory Liner, tila mga distortion-free na picture windows ang gamit sa mga bus. Iyon 'yung tipong hindi nakakahilo na parang may grado ang salamin kapag tinitignan. Halos wala ring glare at reflection kapag kukunan ang mga tanawin sa labas. Kaya't ito na, pictures.

Sa NLEX. Siyempre mga bukirin at mga naglalakihang tore ng kuryente, atbp. Mga larawang halo ang industriyalisasyon sa karuralan.

Meron pa ring mga bahaging inaayos.

Kita na ang Mt. Arayat sa larawang ito.

Ilog. Buti naman at mukha namang malinis.

Nagulat ako dahil tila may oasis sa gitna ng express, Lakeshore Tent. Parang interesante ang lugar nung tinignan ko ang website nila.

May mga nakikita kaming iba-ibang uri ng ibon. Hindi lang kayang makunan. Medyo malayo at mabilis ang takbo ng bus. Sabi ni j-pox, mga migratory birds daw na tumatambay sa Candaba, Pampanga. Gusto kong bisitahin ito minsan. May mga bakawan din sa gitna ng bukirin sa Candaba.

Mga ilog o bukal, pero kapansin-pansing ang iba ay may pagkatuyo na.

Dulo ng NLEX. Bandang Pampanga. Lumiit na ang kalsada. Bumagal din ang biyahe dahil sa dami ng mga sasakyang dumadaan sa mga bahagi ng kalsadang inaayos.

Ang tagal na ring nanalasa ang Mt. Pinatubo, pero kita pa rin ang ilog na ni-lahar sa Mabalacat.

Parang kumikinang lang, pero basang natuyong lahar lang iyan imbes na tubig.

Ilog uli. Ito ay talagang kinang ng medyo malalim na katubigan.

Mga iba't ibang konstruksyon. Bandang Tarlac.

Sa bandang Pangasinan, parang pagong na ang usad ng trapiko. Nilalaparan kasi ang kalsada, maraming konstruksyon. At nakita ko kung gaano kahirap ang pagsesemento ng kalsada sa ating bansa. Manual labor kung manual labor.

Tanghaling tapat na nakatampisaw sa binubuhos na semento ang mga manggagawa. Mano-mano ang pagpapala, paglalatag at pagpapatas ng semento. Saludo ako sa mga manggagawa. Sana tunay na sapat ang ibinabayad sa kanila sa ganitong uri ng delikado at pulidong trabaho.

Maaraw at halos nakatigil na ang bus sa trapik. Kala ko sa Maynila lang ma-trapik. Heto ang mga kuha ng naglalakihang pangkonstruksyong nakakahambalang sa kalsada.

Mga interesanteng bagay bandang Tarlac, Pangasinan at La Union.

Parang rebulto ni Manuel L. Quezon na nasa harap ng bahay.

Lone traveler? Hitch a ride? Parang nahahabaan ako sa lalakaran ni ate sa tulay na ito.

Nakatulog ako sa bagot sa trapik. Gising, tulog, gising tulog. Nagugulat ako minsan pagkagising ko may interesanteng bagay sa tapat ng bintana ko.

Kuliglig. Gamit ito sa mga palayan/sakahan. Naka-park sa isang paaralan sa Urdaneta, Pangasinan.

Nagpapatuyo ng ipa. Nakaayos at nakalapat ang mga ito sa kalsada.

Isang paalala. Slogan para sa mga barumbadong magmaneho.

Ang sikretong lagoon...hindi, wala lang akong maisip na pamgat.

Atbp.

Tulog, gising uli. Gumising ako sa bandang La Union. Napakaraming mga palayan.

Pero ano ito? Tila may sugat ang bundok.

Tuyong mga ilog?

At ayan na paakyat na ng Baguio. May nakita akong karatula, Welcome to Benguet, Mt. Province.

Ninamnam ang tanawin ng mga kabundukan.

At matapos ang mahabang biyahe. Balik lungsod ng Baguio. Nakahanap din kami ng matutuluyan. Isa sa mga pinakamura sa Session Road, La Brea Inn. Hindi maganda mga review nito sa internets. Pero tuwing pumupunta ako ng Baguio, ito tinutuluyan ko kasi abot kaya at nasa sentro ng Baguio, sakayan, tambayan.

Sa isang biyahe o bakasyon, huwag asahang lahat ay magaganda. May magaganda at pangit na tanawin, gawain ng ibang tao, at/0 mga karanasan. Bahagi ito ng buhay. Pero ang mahalaga, mas bigyang pansin ang mga magaganda at kumuha ng aral sa mga hindi kaaya-aya. Natuwa ako sa biyahe kahit Sabado't Linggo lang kami dun. Ginawang Cubao lang ang biyahe. May pasok kasi ako ngayon. Pero sa susunod, tatagalan na namin ng konti ang pagliliwaliw dito.

Tara na sa Baguio...

2011-10-28T13:37:00.003+08:00

Bukas na ang Lomo Paraiso sa Baguio. Pagtitipon ng mga taong nagkatagpo-tagpo lamang sa Internet sa grupong lomomanila, mga analog film lovers. Baguhan pa lang akong miyembro sa grupong ito, unang pagkakataon kong makita ang aking mga kagrupo. Nagbigay din sila ng pagkakataon na makasali sa photo exhibit ang mga baguhang gaya ko.

Bukas ko pa siguro maiipost dito sa blog ang aking mga isinali, sa ngayon, heto muna ang mga pinagtripan kong gawin noong mga nakaraang buwan:

Ang pulang sapatos ng isang ate. Ang totoo ang gusto kong kunan ay 'yung bata, pero hindi ko alam kung anong bahagi ng nasa viewfinder ang mapupunta sa film na bitin, kaya ayan, yung red shoes na lang ni ate ang bida.

Kalangitan at mga payong. Mga pangdekorasyong baligtad na payong, sa mini-mall hehehe sa Brookside, Cainta. Masayang pumunta rito, lalo na ang pagkain ng burgers sa Burger Joint.

Gamit ang Diana F+ camera. Gumagamit ito ng 120 film, mas malaki sa 35 mm film. Pero pinagtyagaan ni j-pox butingtingin upang tumanggap ito ng 35 mm, kaya't heto ang kinalabasan.

Sakop ang buong negative, kasama ang mga sprockets nito.

Isang maayang araw sa inyo. Excited na kong kunan ang mga pangyayari bukas.

PEACE

Kasal atbp.

2011-10-26T11:41:00.004+08:00

Nung nakaraang taon, nakapunta ako sa tatlong kasalan. Ngayon naman bago matapos ang taon, puro binyagan naman.

Hindi ako mahilig pumunta sa mga pagtitipong ito nung kuting pa lang ako. Nahihilo kasi ako kapag maraming tao at nababagot sa mga mahahabang sermon, napapagod sa kakatayo. Pakiramdam ko lahat ng tao ang tatangkad, baka maapakan at mabunggo lang nila ang kuting na kagaya ko.

Pero ngayong tandercats na ko, nahilig sa pagkodak-kodak ng mga tao, mga ganitong pagtitipon naman ang inaabangan ko. Sa mga mahalagang okasyon lang kasi hindi parang pampam magpaka-potograpo. Saka maraming tao ngayon ang praning ma-picturan ng walang dahilan. Isipin pa nila ini-stalk mo sila. Gayunpaman, heto ang mga ilang paborito kong kuha. (Lahat ay kuha gamit ang mga iba-ibang film camera.)

Sabi ni j-pox, naging pang Corpse Bride daw ang dating ng mga kuha ko sa kasal na ito, gaya ng ng nasa taas. Slide film na xpro, kaya imbes na matingkad na kulay, naging may tint ng berde ang kinalabasan.

Heto pa ang iba.

Kumukuha rin ako ng mga larawan ng mga bagay na nasa paligid ng venue. Masyadong abala ang mga tao kapag may handaan, kaya medyo safe na gumalo at kumodak ng kumodak ang isang kagaya ko na hindi masyadong gustong bumeso-beso at makipagkilala sa mga bisita.

Gusto kong ayusin ang mga files ko ng larawan. At gawan sila ng mga maayos na folder, hindi yung diretso mula scanner na numerong file names at folder. Tapos gagawan ko ng maayos na description, 'yung ginamit na camera, film, settings, atbp.

Kinakabahan ako kasi ilang araw na lang, unang pampublikong exhibit ang sasalihan ko. Bukas 'yun sa kahit sino, grupo ng lomomanila ang may pakana, basta sali ko dun sa pinost nila sa fb. Excited na ko pumunta sa Baguio para sa event, wala pa nga kong kilala dun kundi si j-pox kasi pareho ang trip namin na kumuha ng larawan gamit ang film. Kailangan ko pang pumili ng isasaling larawan. Basta ang gusto ko lang naman may makasalamuhang ibang tao bukod sa aming dalawa ni j-pox na gamit din ang film sa pag-picture. Saka siyempre, photo ops ang pagtitipong 'yun, sa Baguio pa, kaya talagang puro daydream ako madalas ng mga dapat gawin kapag break time sa nalalapit na Sabado.

Pakiramdam ko kakasubsob ko sa trabaho, hindi na ko marunong makisalamuha sa ibang tao. Kaya nga kahit pagod, tuloy ko pa rin mag-post sa blog. Kahit papano, naaalala ko na meron pa ring ibang bahagi ang buhay ko bukod sa trabaho.

PEACE

Muni-muni 3

2011-10-25T14:10:00.006+08:00

Nakakatuwa kasi ang daming masipag mag-blog pa rin hanggang ngayon. Mas lalong nakakatuwa dahil may mga nahanap akong mga nakakaaliw magsulat, nariyan sa bandang kanan ang mga kabasa-basang blogs na tinutukoy ko. Mga kwentong buhay, karanasan at mga kuro-kuro. Marami pa kong kakaining bigas para maisulat ng mayos ang aking mga hinagap gaya nila. Ang gulo kasi ng utak ko, haluan pa ng katamaran, sa pamagat pa lang ng post kitang-kita ang katamaran ko, Part 3 na ko sa muni-muni series, hindi naman talaga sadyang magkakaugnay, basta kung ano lang pumasok sa isip ko, ayan muni-muni na.

Dapat natutulog na ko, marami pa kong dapat gawin. Tapos may sakit ako na natutulala, kaya ayan ang productivity level zero.

Gusto ko lang sulatin na ito na naman ang panahong nawawala ako sa sarili ko. (Binura ko yung ibang namakinilya ko, too much information, bordering on whining/ranting) Anyways...

Balik sa blogs na binabasa ko. Masarap isipin na may mga taong astig na may boses sa ka-internetan. Masarap makabasa ng mga bagay na nakakarelate ka. Minsan kasi dinidibdib ng mga tao kung ano mang kabadtripan na naranasan nila, nagpapaka-Atlas-pasan-ko-ang-daigdig-mode, nalulunod na lamang sa kabadtripan. Sa akin ang solusyon ko, hanap ng ibang tao na iba ang perspektibo sa mundo. May ibang karanasan, may ibang boses. Kahit hindi mo pansin, makakatulog 'yun para magkaroon ng mas positibong pananaw, pampagaan ng dalahin.

Muntik na kong matalo ng kabadtripan ngayong araw na 'to, dala ng mga iba-ibang pangyayaring nakakabadtrip sa loob at labas ng bahay. Pero ayoko magpatalo. Gusto kong maging ganap na astig. Dati kalo ko astig ako, lalabanan ko ng alak ang lahat. Hindi ko alam pano ako nakapag-function sa lipunan na parang dextrose na ang alak sa dugo ko. Pero ako rin yung talo, kasi nasira ang kalusugan ko. Marami na kong hindi magawa gaya ng dati. Hindi naman ako nagka-cancer pero muntik ng magkaroon ng liver cirrhosis at kung anu-ano. Tinanggal na rin ang apdo ko. Hindi na rin ako maliksi gaya ng dati. May kung ano-ano akong nararamdaman kung mali ang nakain ko, atbp, atbp, atbp.

Kahit ganunpaman ang nangyari, hindi ko masisi ng husto si alak. Ako kasi nagdesisyon nun noon. Hindi naman niya sinabing abusuhin ko siya pero ginawa ko. At dahil dun, marami akong natutunan. Sa sunod ko na lang isulat, kapag sinipag ako ng husto.

Ito muna ang photo of the day ko.

Hindi ako relihiyosa. Pero nagpupunta ng simbahan. Magulong ipaliwanag. Ang kuha kong ito ay isa sa mga bagay na nakaka-fascinate sa simbahan. Nakita ko kasi ang kung anong dalahin nila ay inaasang mawala sa paghipo/pagpunas sa poong may pasan. Tapos ang isang bata lamang ang tila walang bumabagabag at nakuhang tumingin sa pali-paligid niya, ayan nakita niya ko, parang stalker. Klik.

PEACE

some fb stuff

2011-10-24T05:10:00.003+08:00

Nakakatawa lang na yung mga taong galit na galit sa mga pagbabagong ginawa ng fb ay siyang mga numero unong flooders ngayon. Dahil sa bagong format ng fb, marami ng mala-myspace/friendster na pang paubos oras posts ngayon, gaya nito:O di ba, marami na uling pagkakaabalahan ang mga tao. Gaya nito, ang sabi na ang unang apat na salitang makita mo sa imahe ay mga bagay na patungkol sa sarili mo. Iba-iba ang unang nakikita ng lahat. Sa akin, ang una kong nakita ay passionate, charming, sincere at dramatic. Parang tama ang 3 out of 4, yung charming kasi hindi ako sigurado, baka may subconscious delusion lang ako na ituring ang sarili ko na charming.

Ikaw, ano ang unang apat na salitang nakita mo?

(Pasensya na po kung hindi ko mabigyan ng acknowledgment ang taong orihinal na gumawa ng imahe, kumalat na lang ito dahil sa tumblr/fb)

Muni-muni 2

2011-10-21T12:21:00.009+08:00

Ang personality ko ayon sa mga iba-ibang pagsusulit sa internet ay INFJ (Introvert, Intuitive, Feeling, Judging) o INFP (kapareho sa 3 letra + Perceiving). Counselor o Healer. Counselor/Healer. Counselor-Healer. Teka, yung Feeling hindi ibig sabihin feelingera, sa pagkakaintindi ko ibig sabihin nito maramdamin, ayaw makasakit ng damdamin at nagpapadala sa bugso ng damdamin.

Maraming kung ano-anong paliwanag sila dok ukol sa mga personality. Subukan niyong kumuha ng simpleng bersyon ng Jung/Briggs-Meyer personality test dito. Basahin ang mga resulta at tignan kung tama nga sila dok sa'yo. Para sa akin, medyo tama ang mga basa nila dok. At sa dinami-rami ng mga deskripsyon sa personalidad ko, ang pinakatumatak sa akin ay ang uri daw ng personalidad ko ay ang unang tinatanggal sa trabaho kung merong downsizing na kinakailangan. eeeep!

Mga agam-agam.

Siguro, na-bore na sila rito sa paksan ko, kaya maaari ko ng i-post ang mga larawang ito na matagal ko ng kinunan. Bilang Counselor/Healer, ang isa pang bagay na tumatak sa akin ay malakas ang Intuition ko. Tuldok. Tuldok. Tuldok.

++++++++++

Baka isipin nina suking pa-developan eh stalker na ko ni Pao. Madalas kasi siyang laman ng larawan.

Kaya iyan, ibang tao naman ang mga nadevelop.... sa film.

Fire and Ice ^^. Dahil sa light leak (pula) at internal reflection (puti). Isa ito sa mga masasabing sira ng camera ko. Ngayon nilagyan ko ng mga itim na electrical tape ang paligid para mapigilan ang pagpasok ng ilaw sa gilid-gilid na nagdudulot light leak. Hahanap pa ko ng flocking para naman ilatag sa interyor ng camera para maiwasan yung parang barrel reflection, na ang pagtalbog naman ng sobrang ilaw sa loob ng katawan ng makinis at makintab na camera. Pero parang angkop sa paksa ang kinalabasan.

Malilim pero mataas ang araw sa lugar na 'yan. Pero parang palubog na ang araw dahil sinubukan kong i-push ang ISO 100 na maging 200. Hindi ko pa kasi alam na ma-underexpose kapag mas mataas ang ISO na gamitin at 100 lang ang sabi sa kahon ng film. Sa digital kasi, kung gusto mong lumiwanag ang kukunan tataasan ng ISO setting.

Sinubukan kong kunan sila ng hindi nila nalalaman.

Ang kasapakat. Hindi ko alam kung pansin niyo, marahil kasi hindi niyo siya kilala, pero para sa akin kitang-kita ko ang galak niya sa araw na kinunan ito.

Ginagamit ko na ang Picasa kasi malapit ng mapuno ang libreng flickr account ko. Gagawa sana ako ng collage sa Picasa, libreng photo storage ng Google. Pero hindi ko alam kung anong napindot ko at nagmukhang double exposure ang dalawang larawang ito.

Kaya gumawa na lang uli ako ng isa pang collage.Mga busilak ang pusong nag-alay ng panahon sa pagtayo sa paghabol ko sa sining. Salamat.

PEACE

Lahat ng larawan ay kuha gamit ang Yashica FX-D, ISO 100 film (used 200 setting), f 16, 1/125

Bonsai

2011-10-16T20:18:00.004+08:00

Nagtitingin ako sa mga lumang kuha ko, nahanap ko ang mga larawan nu'ng Marso pa kinunan yata, sa isang exhibit ng mga world-class bonsai. Nakakabilib ang kakayahan ng mga eksperto sa pagbobonsai. Japan ang pinagmulan ng sining ng paggawa ng bonsai, talagang may ugali silang gawing cute ang mga naglalakihang bagay gaya ng mga puno.

Hulaan niyo kung anong lahi ng puno ang mga ginawang bonsai sa sumusunod. :) Karamihan sa mga punong ito ay hindi bababa sa edad na 50.

May bisitang tagapagsalita na galing pa sa Tsina na tumatalakay at nagtuturo kung paano ang paggawa ng bonsai. Sa pagkakaalala ko, merong translator ang ginoong tagapagsalita.

Ayan, diyan sa lugar na 'yan ang exhibit. Sa walkway nakahilera ang mga halaman. Kahit isa sila sa mga malalaking kapitalista, mabuti naman nakakaisip sila ng mga ganitong exhibit para sa mga taong gaya ko na napapadaan lang sa mall dahil daanan talaga siya.

Lahat ng larawan ay kuha gamit ang point-and-shoot Kodac EC, Kodak Ultramax Color ISO 400. Hindi kayang patayin ang flash, kaya halos lahat ng kuha ay may mga bahaging overexposed. Ito ay unang gamit ko sa camera, naaliw ako dahil merong slight vignette sa ilang kuha.

PEACE

Broke but happy Sunday

2011-10-10T14:37:00.002+08:00

We didn't have cash so we bummed at Pao's family's house for food and entertainment this weekend. Translation: walang pera at tambay sa bahay.

Hindi naman masama, kasi matagal na rin na hindi ko sila nakausap. Masaya silang kausap, masarap pa silang magluto. Sa akin kasi kahit anong gulay masarap sa akin. Lalo na kapag munggo na may dahon-dahon.

Nilaro ko si Puppy Rich na ngayon ay medyo malaki na.

Inilakad ni Pao ang isa sa mga aso nila.

At naglaro ng bubbles, kasi, wala lang, cute ang bubbles.

Pwedeng maging masaya sa mga simpleng bagay. :)

PEACE

Muni-muni

2011-10-07T19:05:00.003+08:00

Maraming mga bagay na maaring stressor na sa isang tao, sa iba naman hindi. Depende sa perspektibo mo. Nung bata-bata pa ako, kadalasan isinisiwalat ko kagad lahat ng ayaw ko at bumabagabag sa akin. Natutunan ko sa paglipas ng panahon na mangilan-ngilang tao lamang ang tunay na makakaintindi nito.

Pero minsan, hindi mo pa rin ganap maipahayag ito. Mabuti na lang may mga bagay na pagkakaabalahan para hindi yaon bumagabag ng husto.

Masarap isiping ang buhay ay laging may mga nakakatuwang sorpresa. Ano pa mang anyo ng ulap, bughaw pa rin ang kalangitan.

Gayunpaman, may mga bagay na mahirap sipatin. Hindi mo malaman kung bakit ba talaga nangyayari o bakit sadyang hindi maintindihan.

Sa puntong naintindihan mo na, mahirap pa rin tanggapin. Kahit alam mong may susuporta at nagmamahal sa'yo, may mga bagay pa rin na mahirap dalahin.

Alam mo namang titigil din naman ang ulan, hindi naman pwedeng maaraw lagi ang buhay.

Kahit may biyayang bigay ang bawa't pag-ulan at pag-araw, mararanasan mo 'to pero alam mong hindi habambuhay.

May katapusan ang lahat.

Lilipas ang panahon.

Didilim muli ang buhay. Pero ang mahalaga, sisikat muli ang araw.

PEACE

Cosplay 2

2011-10-06T16:21:00.003+08:00

sa SMX MOA naman ito, noong October 2.

Umuulan nung araw na ito, Linggo, paalis ng bansa si bagyong Quiel. Pero maaraw pa habang nasa biyahe kami papuntang MOA. Nalalayuan ako kapag lumampas na sa Crossing EDSA Central (iba na yata ang tawag sa lugar na 'to, Greenfields?) ang biyahe ko mula Rizal. Pero sayang naman ang pagkakataon, the best cosplay show daw ito ngayong taon. Inaasahan kong maraming dadalo na magagaling mag-cosplay. Kakaiba rin kasi ang tuwa na makita ang mga paboritong anime characters na talagang naglalakad bilang totoong tao.

Napaalala sa amin na malaki ang MOA at kung anu-anong bagay ang pwedeng makita. Kahit maaga kaming nakarating, nakapila kami sa entrance ng SMX bandang 11:30 am na. Ang haba ng pila, matagal at mabusisi kasi ang inspeksyon ng mga gwardiya sa bitbit ng mga taong bagahe. Nakalagay sa paskil nila, bawal ang mga bolpen at mga kahalintulad na matutulis na bagay. Natawa kami ni Pao, eh ang andami kayang mga sandata gaya ng katana, palaso, atbp., na dala ng mga cosplayers. Idagdag pa ang mga mabibigat na props na kapag isinapak sa'yo, kahit hindi mo man ikamatay, ay masakit pa rin.

Pero 'yun na nga isang damukal na bolpen at lapis ang itinatambak nina manong guard sa kahon, galing sa mga bag ng mga dumadalo. Pati yosi sa bag ni Pao eh kinumpiska, bawal daw ang yosi sa loob, wala naman nakalagay sa paskil nila 'yun. Pero sige na nga, palampasin. Masayang araw ito. Laruan na tinda, cosplayers, japanese food, anime showing, 'yun ang mga inasahan ko.

Basta, ang masasabi ko lang, sa sunod na taon, sisiguraduhin kong makakadalo ako sa ToyCon. ;)

Ito na nga muna, pictures. Sa sunod na 'yung iba, kulang pa ko ng 1 roll ng film.

Domo-kun. Makikita niyo ang mga produktong wangis ni Domo-kun sa mga tindahan ng kakyutan na naglipana sa mga mall at tiangge.

Kuha ni Pao sa kanyang digicam.

Hindi ko siya sinasaktan, masaya talaga ako. Totoong masaya, hirap lang niya yakapin. Parang pwede niya kong kainin.

Eto na naman, si Cardboard Box Man. Ang totoo hindi ko sila kilala. Marami na akong hindi alam sa mga kaugnay sa anime, tumatanda na nga ako. Pero siya ang paborito ko.

Kuha uli ni Pao.

Uulitin ko hindi ko siya sinasaktan. Naawa nga ko sa itsura niya sa larawan, para kong inapi. Gusto ko lang parang nakaakbay/yakap sa kamay niya. Siya ang isa sa pinakanakakatuwa sa event.

Sa sunod na uli 'yung ibang larawan.

PEACE

Yes, we too are stardust.

2011-10-06T11:12:00.005+08:00

- Alberto Knox to Sophie on Jostein Gaarder's Sophie's World.

One of the world's visionaries recently died.

One of my blood relatives left the earth, too. Most of my friends' parents are dearly departed, most of us are already "orphans" so to speak. At 32, I may not have seen deaths because of war or famine, but I have seen my own share, may it be because of an illness or a tragic accident. I have known enough peers who tried to shorten their own life, and I have to admit that there were times that I contemplated it too.

So many news about death and suffering. The other day, I bought the latest Time magazine just because it has a free Sidetrip travel mag in it, besides I thought, I hardly have any task at work that day, might as well have something to read. But the news in it were disheartening, more bad news than good. I flipped the pages of the travel mag, and all I saw were more ads than travel reviews. I checked my inbox to read flash fiction to get my mind off things, but most of them have zombie/apocalypse/dystopian future themes. I wanted to get myself back in the zone. All I've been seeing are the bad things that are happening directly to me, to other people I know, and all I notice are the different quirks that I hate in other people. I have to stop.

Thank God for friends and a bestfriend.

I didn't have to tell them all the things that's bugging me. One good friend/officemate that I've been friends with, spanning two companies that I've been employed in, helped me try to get rid of my negativity. Gave me spiritual advice, despite the fact that I haven't told all the details of my many worries and grief. I am thankful for her.

My bestfriend is also my life partner. He pointed out the good things that I always conveniently forget whenever I get stressed and worried. I sometimes feel like I have a learning deficiency when it comes to counting my blessings. I easily drown myself by the tide of those worries.

My sister is almost like me, and whenever we get the blues, it's good that we get to talk, even if it's just online. And then we remember to realize, "Wait a minute, this is nothing, I'm stronger than this."

At this point I am not sure what this post's point is. But what I've been mulling about in my head, that have somehow connected all the recent things I've seen, experienced, involved in, is that we are all but stardust, thoughts that I read from Sophie's world (it was a required reading for a Philo class in college, but I've reread it through the years and got more than just facts on the history of philosophy). Returning to dust is also a biblical reference. But the author somehow made the dust connection more powerful (from my point of view) with the stardust discourse of the two main characters.

You see the shining stars in the sky, that have once been nothing but individual elements, just as what humans are, we were nothing more but a collection of different elements from your chemistry's periodic table that have somehow bonded together to be the living-breathing creations that we are. When our time comes and we eventually turn to dust, we are but potential matter/ingredient that bonds to other matter for the creation of future stars or planets.

We can have different philosophies when it comes to the afterlife or spirituality, religion or the lack of it. But the truth is, we are nothing more but a chemical reaction/creation of bits of pieces of things from everything around us. A dead star's element may have contributed to our physical being, in the end, we too are stardust.

I don't have a photo of stars, I have a lot of sky photos though. But this one, is a photo of an attempt to render the sky the way I saw it one sunny afternoon in UP campus. (I used oil pastels.)

I miss doing some artwork.

PEACE

Tigil Pasada, a transport strike

2011-10-04T12:29:00.007+08:00

Noong Setyembre 19, nagkaroon ng tigil pasada ng mga jeep. Buti na lang mga FX hindi sumama, kung hindi, hindi kami makakarating sa Cubao mula Antipolo. Ang luwag ng kalsada ng Marcos Hi-way ng bandang mga 10 am, kahit rush hour dapat n'un. Nagsikip na lang sa bandang kanto ng Anonas at Aurora. Pagbaba namin narinig namin ang boses ng mga aktibistang kinokondena ang pagtaas ng presyo ng langis. Maraming pulis na pustura at parang bagong almirol ang uniporme, nakaabang kung sakaling may kaguluhang magaganap.

Kahit pa may tigil pasada, may iba pa ring jeep ang hindi sumali. Sinisigawan sila dahil parang walang pakisama, eh para naman sa ikakabuti nila ang ganoong rali. Bawat panig ay may punto. Ang isang panig, sakripisyo muna ng kita para sa pagbabago, ang kabila naman, pano na ang kita para sa pamilya. Sabi ko na sa inyo madali akong maapektuhan, nakakapukaw isip ang ganitong uri ng pakikipaglaban.

Kuha gamit ang Yashica FX-D, redscale film, 1/125, f/8, 75 mm zoom lens

Nasa kabilang panig kami ng Aurora Boulevard. Mas tanaw ko ang mga miyembro ng media na kumokober ng kakarampot na bilang ng mga aktibistang nagnanais ng pagbabago.

PEACE

Simbahan ng Boso-boso, Antipolo

2011-09-29T09:57:00.005+08:00

Ang Simbahan ng Boso-boso sa Antipolo, circa 1768, ay isa sa mga natitirang arkitektura sa istilong Baroque. Medyo malayo ang kinalalagyan nito sa urban na bahagi ng Antipolo. Inabot kami ng mga 30 minutong paglalakbay na walang trapik mula sa terminal ng Antipolo town-proper: Dalawang sakay ng jeep, at isang byaheng traysikel mula sa sakayan sa bayan.

Ang walang kamatayang facade shot, siyempre, para sa pagkakalinlan na rin sa kabuuang itsura ng istruktura ng simbahan.

Gamit ay Yashica FX-D, ISO 100 LSI redscale film, pulled to ISO 50, 1/30, f/8

Ang mga simbahang ganito ay nilalagyan ng plaster na palitada para magmukhang makinis. Pero dala ng katandaan, nagbabakbak, at lumalabas ang mga bloke ng adobe (sa pagmamasid ko lang, wala akong makuhaan ng kumpletong impormasyon sa mga materyales). Sana pigilan na lang ng Historical Institute ang paglala ng kalagayan, na ganyan, huwag nang palitadahan o pinturahan pa.'Yung anino sa bandang kanan ay ang mga thick buttresses na sumusuporta sa kabuuan ng simbahan, para hindi mabuwal, lalo na pag lumilindol.

Kitang-kita rito kung gano kalaki ang bawat blokeng ginamit, at saka kung gaano rin kalaki ang buttresses ng simbahan.

Gamit ay Yashica FX-D, ISO 100 Kodak Ultima, pulled to ISO 50, 1/30, f/8

Kaarawan ko pala nung pumunta kami rito. Matagal ko na kasing gustong puntahan. Kahit taga-Rizal na ko, marami pa ring bahagi ng lalawigan ang hindi ko pa nabisita. Sabi ni Pao (taga-Antipolo) na aking kasama, ang Nuestra Senora de Buenviaje na nasa katedral ng Antipolo sa bayan ay orihinal na nandito, pero tila ayaw yata ni Senora rito, (haka-haka namin magubat kasi ang paligid, 'di ba't may parte ng El Filibusterismo na sa Boso-boso nangangaso ng usa 'yung sablay na Kapitan Heneral) kasi naglalakad daw ang imahe sa gabi at tuwing umaga nakikita nila ang santo na nasa puno ng tipulo kung saan narito ngayon ang katedral.

Kuha sa hardin. Malawak, mapuno, maaliwalas. Para akong bumalik sa nakaraang wala pang mga mausok na sasakyan at talamak na urbanisasyon.

(parehong settings sa nauna)

Ayokong mawala ang mga kagaya nitong bahagi ng ating kultura. Hindi ka man Kristiyano o walang pinapaniwalaang diyos, ang mga ganitong halimbawa ng arkitektura ay bahagi ng kasaysayan, sana huwag mapabayaan. Sana lumaganap ang turismo rito, para magkapondo ng informed conservation, hindi lang basta magmukhang bago. Pero katakot, kasi kasama ng laganap na turismo ay mga naliligaw na balahurang maaaring makasira pa ng tahimik at maaliwalas na lugar ng Boso-boso. Walang takas. Hay.

Pero smile naman diyan Pao, i-model mo ang mga moss at lichen na unti-unting kumakain sa mga batong bumubuo ng makasaysayang simbahang 'yan.

PEACE

Shamcey

2011-09-27T09:32:00.004+08:00

Nagulat ako at dalawang araw pa lang, nagdeliver na ang Digiprint ng mga pinadevelop na film (film scanned to cd). Ayos sa Shangrila kahit nagsara na ang digiprint sa SM Taytay, may mapupuntahan kami na malapit-lapit. Sa dinami ng mga kinuha kong litrato, ang una kong hinanap ang file ng kay Shamcey. Kinabahan kasi ako dahil redscale ang film na ginamit. Kelangan ng ganung klase ng mahabang exposure para pumasok ang mas maraming ilaw sa film. Ang kapalit ng mahabang exposure ay camera shake or pagiging blurry, lalo't gumagalaw ang tao. Naks dami pang sinasabi, ito na pictures.

Ang motorcade ni Shamcey ay nag-umpisa sa Araneta Coliseum, sa kalye pagitan ng Dome at ng Farmer's. Siyempre may mga fiesta effect muna bago siya.

From Scrapbook Photos

Tapos ayan na, sa malayo, kumakaway-kaway.

From Scrapbook Photos

Talagang daming tao ang nagsipagtakbo at pumunta sa center island. Siksikan, paparating na sa tapat namin.

From Scrapbook Photos

Pero grabe may hawi boys din pala siya. Manong naman, porke wala kami press ID haharang harang ka na diyan?

Papalapit na sa ami ang sinasakyan niya. Hindi kaya siya napapagod ngumiti at nangangalay kumaway?

From Scrapbook Photos

Ayan, medyo malapit na. Ang hirap mag-focus, ginigitgit kami ng mga humihiyaw na tao. Kasi nga naman, manual na film camera Yashica SLR ang gamit ko, adjust dito doon, sablay pa rin.

Eto na, tumigil sa tapat namin, isang klik na lang sana. Pero...

From Scrapbook Photos

blag! May bumangga sa camera ko. Ulo ng isang babae, tumunog ang bungo niya. Bakal kasi ang camera. Kala ko napindot ko ng nasa oras, pero hindi, mabagal ako, t@ngna, ulo nung babaeng tuloy-tuloy ang paghiyaw ang nakuha sa litrato. Kapag nasa estado ata ng kasiyahan ang isang tao, nakakalimutan ng utak nilang sabihan sila na "hoy, masakit ulo mo nabangga mo sa bakal." Ewan ko ba. Basta sayang, katapat, in-focus at nakangiti si Shamcey sa lens ko nun, hindi ko nakuha ang kodak moment.

Kultura na natin ang beauty contest. Maski ako na hindi mahilig manood ay parang nasapian ng euphoria ng nasa paligid sa isang kumakaway na musa. Talagang mahihilig tayo sa maganda. Natuwa lang ako kasi biglaang photo-op lang naman 'to gaya ng nasabi ko sa nauna kong post. Masayang mapaligiran ng mga taong natutuwa, at natuwa ako dahil si Shamcey ay may gandang Pinay. Sana huwag siyang mag-endorse ng mga kung anu-anong pampaputi at pampa-"enhance." Maganda na ang kanyang mga natural na katangian.

Cosplay

2011-09-26T09:49:00.005+08:00

Mga isa o dalawang buwang nakaraan, nagpunta kami sa isang cosplay sa SM Taytay. Pangarap kong sumali sa kahit na anong cosplay, pero nahiya ako eh. Kaya kinunan ko na lang sila, pero sablay mga kuha ko haha, nag-eksperimento pa kasi ako ng settings, andilim tuloy. Ito yung ibang medyo matino.

Isang mei doll french maid ng isang anime cafe sa Brookside, Cainta. Nagsayaw ng k-pop. Nalito nga ako eh, kasi hindi ba dapat j-pop sinayaw nila. Hindi pa ko nakakain dun, sabi kasi ng isang kakilala, lucky me with egg lang daw ang "ramen" na tinitinda dung pagkain. Pero siguro, subukan ko pa rin ng personal. Nagsasayaw daw kasi tong mga french maid/waitresses dun. Cute naman sila.

Ang daming tao, daming naka-costume. Siksikan at mainit. Hindi ko alam kung anong kukunan. Ito yung isa sa mga pinakamatino, pasensya na. Kasi yung iba kung hindi madilim nung nadevelop, korni naman yung mga kuha.

Nakakairita yung mga host na kinuha nila, kung anu-ano sinasabi. Sayang hindi na kami nagtagal pa kasi kakainip lang yung mga pinagsasabi nila. May talent portion pa naman yung mga kasali sa cosplay.

Magkakaroon ng cosplay sa SMX MOA ngayong darating na October, sana makanood kami uli, at sana maayos na mga kuha ko.

On basketball.

2011-09-24T17:15:00.004+08:00

I have one word for my recent posts. Overkill. I think I kept going on about taking photos. This happens to me when I am trying to learn something. It's about time to write something different. Besides, I can't think clearly because my housemate's got a visitor who's watching college basketball on TV, he's so noisy. Cheering. The sound is grating. Infuriatingly.

Perhaps I should write about basketball. I don't like it. I only bear watching basketball with my father, (but he's dead for two years now,) just so because he makes funny comments on how bwakaw one player is, or the other one is a balyador, stuff like that, while I watch and look out for mascots on the sidelines and comment on his/her mascot moves. My father would laugh at my punchlines about the mascots.

I don't like the concept of the game of basketball, and now I have no reason to ever watch another game, I would only miss my dad. He's the only reason why I watch basketball on lazy weekend afternoons.

My dad loves sports. He knows how to play tennis, badminton, volleyball, basketball; swimming, diving, he was a former soldier of the Philippine Marines. Of course his favorite is shooting real bullets in a firing range, not that war games thing that uses pellets. He has a glock, a smith & wesson revolver and a double-barrel shotgun, which he loves cleaning during the weekends. I haven't learned any of the things that he's good at. I can only do a back float and a backstroke. Since he's my father, I see him as a Super Dad, who knows lots of stuff, because on top of that, he can draw realistic carabaos. At least he drew, even if it's just carabaos.

Back to basketball. I know my dad loves the sport. He appreciates those who play well and is a teamplayer. He wants an interesting game where both teams are neck and neck against each other. Now this noisy visitor, he keeps on screaming GO ATENEO!!!! at the top of his lungs. First of all, he is not an atenista, he's an out of school youth who goes to the university of DOTA, not that there's anything wrong with being an out of school youth, just as long as you try to make yourself useful to society. Alak, DOTA, yosi, clubbing clubbing, (talagang nagtagalog na, di kinaya). And what really irked me and made me sad at the same time is that, he is only cheering "go ateneo" to make himself look cool and privileged, whatever shallow reason he has. Pa-cool. Where's the love for the game?

I don't like basketball, but I don't impose it on other people. I even enjoy looking at people who are so excited about the game. Really excited to see people cheer for a good play of the game that they love, not for yabang reasons. And so I am both mad and sad. I'm mad about the noise coming from an annoying, obnoxious person, and I'm sad because I miss my father and hate to be reminded about it, because it's painful to make me aware of my sadness and loss.

Low tech

2011-09-23T08:56:00.004+08:00

Noon, wala pang digital (meron pero pang-super yaman lang), gusto ko bumili ng SLR na Nikon o kaya kahit Pentax. Pero ang mahal. Estudyante pa ko nun, tapos ang gamit ko ay point-and-shoot na manual Vivitar camera, 'yung pagkatapos ng bawat kuha may iniikot para sumulong yung film. Tapos iikot mo uli para i-rewind. Pinakamura kasi ang Vivitar noon, mas mura pa kesa sa sikat na Kodak KB10 na si Richard Gomez pa yata ang endorser, budget camera ng Kodak. Circa 1997 or '98 yata 'yun. Ang camera ko, 'yung mas mura pa sa mura. Ginamit ko siya sa lahat ng projects ko. Siyempre hindi lahat ng kuha ko ay malinaw at maliwanag.

Ngayon, may DSLR na, wala pa rin akong pambili ng makabagong camera. Pero nakabili na ako ng film SLR sa Quiapo ngayong taon, panalo 2k lang, Yashica FX-D, hindi pa rin Nikon. Kung gusto mong makakita ng Yashica na SLR, pumunta ka sa plaza ng simbahan niyo o kaya sa Luneta, yung gamit ng mga manong na photographer na nangungulit kung gusto mong magpa-picture, Yashica 'yun.

Kapag nakakakita ako ng mga estudyante ngayon na may camphone na nga, may ipod pa, may DSLR pa, may laptop na may webcam pa, sa loob ko, natutuwa ako para sa kanila. Hindi nila dinanas ang hirap na may mga project na kailangan ng larawan at pumila pa sa padevelopan para lang makitang mas maraming madilim na picture kesa sa mga pwedeng magamit para sa project. Ang layo na ng narating ng teknolohiya, mas maraming tao na ang pwedeng gumamit nito.

Pero mas nakakaaliw ay ang malamang hindi pa pala patay ang analog. Hindi pa patay ang film. At ang pinakanakakatuwa, may grupo ng mga taong seryosong kumukuha ng larawan gamit ang toy cameras, basta yun ay mga plastic na point and shoot cams.

Lo-fi rocks!(Parang metal, buhay pa rin kahit mas marami nang hip-hop hehehe.)

(gamit ay redscale expired film)

Dito na naman papasok ang aking bagong mantra pagdating sa potograpiya na, "The best camera, is the one with you." Nabanggit ko na ito sa naunang post. Kung wala man akong astig na DSLR, ('yung sobrang high-tech, lahat ng pores mo kuha na sa larawan), pwede pa rin kumuha magpaka-potograpo. Parang 'yung salawikaing, kung maiksi ang kumot matutong mamaluktot o 'yung maghangad ng kagitna sansalop ang mawawala. Lumalayo na yata.

(gamit ay ipod touch, simpleng pattern ang paksa para di halatang mababa sa pixels)

Ang camera ay isa lamang bagay na ginagamit upang kumuha ng larawan, na sa tingin mo ay papahalagahan mo. Parang instant painting. Sa kasaysayan, ang mga pinakaunang nagsulong ng paglikha ng camera ay isang pintor mismo. Kapag nakakakita ako ng magandang larawan, minsan nagpa-palpitate ako, parang nung unang nakita ko ang Spoliarium sa field trip namin nung elementarya. Seryoso.

(Wala pa sa level nina Luna. Kuha gamit ang ipod)

Masasabi ko na ang buhay ko ay isang mahabang paglalakbay sa paghahanap ng kabuluhan at paghahabol dun sa damdaming nararamdaman ko kapag nasa harap ko ang isang magandang likhang sining. Wala akong pakialam kung may magsabing ang pangit ng gawa ko. Sabihin ko pa rin salamat, subukan kong galingan sa sunod. Pero siyempre masaya ako pag may natutuwa sa gawa ko, parang si Cooking Master Boy sa anime, nagluluto siya para may sumaya at mabusog, hindi lang para sabihing Master Chef siya. Sa ngayon, napapasiya ko pa lang ay ang sarili ko at mangilan-ngilang tao.

(inaanak na game mag-model. 35 mm film sa 120 ng Diana F+)

Kaya kahit mapa-high tech o low tech ang gamit, para sa akin, mas mahalaga ay ang damdamin. Kung ginagamit mo ang camera para maisakatuparan ang kung ano mang "vision" na nasa puso't damdamin mo, eh di, sige lang. Huwag magpaawat. Purist ka man na film advocate o digital freak, sige lang. Dahil sa huli, ang titignan ng tao ay ang kuha/likha mo. Hindi ang camera mo. Siguro naman hindi interesado ang mga tao sa brush na ginamit ni Da Vinci, kundi kung anong nalikha nung brush at pintura niya.

Random people

2011-09-22T09:36:00.003+08:00

Kahit nasaan ako, mahilig akong magmasid sa mga tao. Hindi ba't marami rin namang tao ang interesante. Para sa akin, hindi kailangang maganda o guwapo para lamang maipinta o makunan man lang ng larawan. Ayoko naman kunan ng larawan ang mga taong grasa o pulubi dahil wala sila sa sarili nila. Ang pinakagusto ko ay mga taong dalang-dala nila ang sarili. Interesante. Tipong kahit hindi magsalita, alam mong kaya niyang sabihin, "May dignidad ako. Ayoko ng awa (pero kung may tip siyempre, salamat, hehehe). Nagtatrabaho ako para mabuhay." Parang ganun.

Gaya nitong sila manong gwardya sibil sa Intramuros. Game lang sa photo op.

Saka itong si manang. Proud siya sa mangga't suman niya. Masarap naman talaga. Kapag pumunta kayo ng simbahan ng Antipolo, subukan niyo ang mangga't suman doon, mura at masarap.

Ang bagal ko lang pumindot kaya hindi tuloy siya nakatingin sa camera.

Naglalakad-lakad kami sa Ayala nito, galing sa mahabang pila sa PAG-IBIG housing. Pagod at iritable, pero bigla kaming naaliw ng makakita ng mamang naglalako ng gitara. Kakagulat lang na makakita ng isang taong maraming bitbit na gitara.

May mga napapalagpas akong pagkakataon na kumuha ng larawan. Dala na rin ng hiya. Kailangan sa susunod medyo kapalan ko na mukha ko. Ayoko ko kasing maging hindi komportable yung taong gusto kong kuhaan, kaya sa dalawang naunang larawan nagpaalam ako sa kanila. Sa huling larawan, stalker-mode ba?

Sana mabawasan na ang pagka-praning ng mga tao sa camera. Napag-usapan namin dati na may mga Pinoy pa rin na takot sa kulam, o sa kidnap o sa stalker. Basta maraming rason. Sana kung sakaling magkita tayo sa daan, at makiusap akong kunan kita ng larawan dahil cool ka, sana pumayag ka, hehehe PEACE.

Shoot lang ng shoot.

2011-09-21T22:31:00.002+08:00

Mahilig akong tumingin ng mga likhang sining, sa museo, sa kalsada sa kahit saan. Bilib ako sa mga magaling na pintor at iskultor. Nakakita rin ako ng sining sa kalikasan, sa mga anyong nabubuo sa mga ulap, lalo na't nakikipag-agawan pansin ang mga likhang tao.

Sana balang-araw gumaling na ko sa pagpinta, konting sanay at pasensya na lang siguro. Pero dahil laging kulang ako sa oras, pagsanay sa paglitrato na muna ang bigyan ko ng pansin. Ito rin, balang araw sana gumaling din ako. Umaga ng kunan ko ito, gamit ang napakapakipakinabang na ipod touch.

Hindi kagandahan ang exposure, pero ano ba naman ang aasahan ko sa isang simpleng camera. Natuwa pa rin ako, kasi nga medyo mababaw ako. May natutunan ako sa blog ni Ken Rockwell (itinuturing na Chuck Norris ng photo blogs, seryoso siya, pero natatawa na lang mga nagbabasa sa kanya), ayaw niya ng "equipment master-bator" 'yun bang wala nang ginawa kundi alamin ang specs ng camera at payabangan na lang lagi ng camera. Wala natawa lang ako sa terminong ginamit niya.

May grupo ng mga letratistang nagsusulong ng "The best camera, is the one with you." Nakakaaliw, tipong nasa iyo na tuklasin kung anong uri ng kuha ang magagawa mo gamit ang iyong camera, kahit na pa simpleng camphone lang ito.

Minsan may mga sorpresang dulot ang low-tech. Dahil simple lang ang lens ng ipod touch, nakalilikha ito ng weird color casts, lalo na kung palubog o pasikat na ang araw.

Paborito kong kunan ang langit. Madalas akong magulat sa mga nagiging resulta nito. Kaya shoot lang ng shoot.

Bakasyon

2011-09-20T23:36:00.007+08:00

Madali akong maaliw. Saka kuripot naman ako, kaya kapag sinabi kong bakasyon, ibig lang sabihin wala akong pasok sa trabaho at gumagala lang ako kung saan-saan.

Day 1

Gusto kong mga lugar ay mga mala-kagubatan, halos walang tao. Hindi naman ako pwedeng mag-alsa balutan na lang at manirahan sa rural na lugar, hindi ko mabubuhay ang sarili ko sa paghuli at paghanap at pagtanim ng pagkain, kailangan ko pa rin ng grocery. Pero dahil gusto ko ng tahimik at magubat na lugar, nagtungo kami sa PACEM Eco Park.

Day 2

Sinundo ang aming tuta mula kay Ate sa Bulacan. Naawa ako kay puppy Rich kasi nahilo siya sa biyahe. Lahat na lang ng panglupang sasakyan ay nasakyan niya, Bulacan-Antipolo.

Day 3

Nakipagkita sa mga kaibigang matagal nang hindi nakikita sa Cubao. Saya kasi talagang mahalaga sila sa akin, nakipagkwentuhan hanggang madaling-araw. Hindi ako nakakuha ng larawan kasi abala sa pakikipagbalitaan ng buhay-buhay. Ito na lang kuha ng kaibigan kong si Mike kay Bob ng have you seen bob?

(kuha ng aking kaibigang si Mike)

Day 4

Nagdiwang ng kaarawan kasama ang ilang kaibigan sa Balaw-Balaw sa Angono. Marami pang nangyari sa araw na ito bago nito, na kinunan ng larawan gamit ang film camera, kaya ayan, walang instant gratification file mula sa digicam. Kaya ito na lang, preview ng pinuntahan sa Day 5.

Day 5

Nagpunta kaming Roma...

...sa Maynila. Plaza Roma, Katedral, Intramuros, atbp.

Maya-maya ay Day 6. Magpapahinga na muna ako sa kakagala. Saka ubos na rin ang aking pondo. Gayahin ko na muna ang pusang ito.

Mga biglaang photo ops

2011-09-19T21:30:00.004+08:00

Inumpisahan namin ang araw na 'to ng maaga. Nagkita sa simbahan ng Antipolo ng bandang 7 am, kumain lang saglit ng agahan, saka bumiyahe patungong Boso-Boso upang kuhaan ang lumang simbahan doon. Medyo mahaba ang biyahe, kahit pa bahagi pa rin ito ng Antipolo may kalayuan pa rin talaga. Napatanong namin sa isa't isa kung nararapat ba talagang maturing na lungsod ang Antipolo, dahil marami pang bahaging napakarural sa mga nadaanan. Wala naman kaming isyu sa pagkalungsod nito, pero nakakatuwa pa ring makita na marami pa ring kagubatang bahagi sa Antipolo, sana hindi ito magbago.

Nakarating naman kami sa simbahan ng Boso-Boso, sarado ang loob ng simbahan, pero natuwa naman kaming kuhaan ng larawan ang mga iba-ibang anggulo ng exterior nito. Nakatutuwa. Gumagamit pa pala kami ng film sa pagkuha, bukod sa mahal ang digital, nakakatuwa pa rin namang aralin ang mga makalumang paraan ng paglitrato. Kaya wala munang kaakibat na larawan ang siping ito.

Sunod naman ay lumuwas kami ng Cubao upang sunduin ang mga kaibigang ipapasyal sa Angono upang kumain sa Balaw-Balaw. Pero isang magandang photo op ang aming nakita sa Aurora Blvd., lupon ng mga aktibistang nagtigil pasada laban sa pag-akyat ng presyo ng langis. Siyempre masaya ako dahil isang oportunidad ng makabuluhang street photography. Pagkatapos ay gumala-gala lang kami sa Cubao. Nagtaka sa lupon ng mga taong tila may inaabangan sa bandang Araneta at Farmer's. Narinig namin sa mga tao na inaabangan nila si Shamcey, yung kandidata sa Ms. U na nag-runner-up. Tinamad kaming makigulo at gumala na lang sa Farmer's para maghanap ng film. Nung kami'y lumabas, saktong umpisa na pala ng motorcade ni Shamcey, ayun, tawid ng kalsada, at "klik" instant photo op sa isang magandang Pinay runner-up ng Miss U. Isa na namang instant photo op.

Sana maganda ang kinalabasan ng aking mga kuha. Sana mapa-develop ko na agad ang mga naipong film, at sana maging maayos ang kalabasan ng mga kuha. Kinakabahan kasi ako na hindi sharp ang imahe.

Pero dahil gusto ko laging may isang imahe na representante ng bawat post ko. Ito muna ngayon, isang biglang photo op ng mga siklista matapos ang ulan. Isa sa mga medyo mapagtyagaang resulta sa pagsabak sa street photography.

Happy 32

2011-09-19T01:03:00.005+08:00

Opisyal na kong lagpas sa kalendaryo ngayong araw na 'to. Ayos lang. Masasabi kong inabot ko ang edad na ito na may natutunan. Natatawa nga ako sa mga nauna kong sinulat dito, parang mas nakita ko ang mga bagay na negatibo noon, samantalang ngayon, mas pinapansin ko na ang mga bagay na masayang pagtuunan ng pansin. Marami akong pagpapasalamat sa mga nakaraang taon. Una ito.

(Hindi ko pa ganap na naisayos ang aking flickr account, saka hindi pa ko marunong gumawa ng link mula sa flickr patungo rito sa blog.)

Hindi lang ang taong nasa larawan ang nais kong ipagpasalamat. Tuwing tinitignan ko ang larawang ito (at iba ko pang larawan sa kanya) napapaalala sa akin kung bakit kami matagal nang magkasama. Pareho naming ginagawa ang mga bagay na may saysay (sa tingin namin) gaya ng paglalakad sa kung saan-saan, kumuha ng larawan, gumuhit, maglakbay sa mga lugar na hindi naman gumagastos ng malaki, mangarap, magsulat, pumunta sa mga museo, atbp. Marami kaming pinagkakaabalahang gawain, hindi kami nagtititigan at nagbobolahan lang maghapon.

Sa ngayon nag-aaral kaming kumuha ng matinong larawan, hindi kami magaling kaya nga nag-aaral. Nililinang din namin ang pagguhit at pagpinta. Nagdidiskurso ng aming mga agam-agam at mga plano. Basta marami.

Oo korni na kung korni. Hindi ko kayang maipaliwanag ng husto kahit lingua franca na gamit ko sa pagsulat, tapos antok pa ko. Pero ang gusto ko lang sabihin, Happy 32 sa akin. Maraming bagay at mga taong luminaw ang aking pagpapahalaga dahil diyan sa mamang 'yan na tatlong taon ang tanda ko.

Hello blog,

2011-09-18T11:36:00.006+08:00

Buhay ka pa pala. Akala ko ni-reformat ka na ni internets o kung anumang ginagawa nila sa mga bagay na kinakalimutan dito sa interwebs. Hayaan mo, subukan kong buhayin kang muli. Pupunuin kita ng mga masasayang bagay (sana) para hindi ka malumbay.

Ito muna, isang tanawing pumupukaw sa akin ng pag-asa.

Favorites Series [Prologue]

2008-04-16T07:20:00.003+08:00

Almost all my posts are gloomy and self-deprecating. I never thought that it would turn out this way. Therefore I must stop this dark state of mind and focus more on the things that make me happy. Hey, I didn't read any self-help book nor did I watch any self-empowerment talk shows. Too much of misery ain't a good nothing.

And yes, I really like the current layout/design of my blog. My good friend aka goodlookingguy made this for me, and I really like it. The sight of a Monet painting always makes me feel glad.

This is a prologue of a series of "favorites". I would begin writing stuff that I love and crazy about. There's a lot, so I think I won't have trouble thinking about themes for it. I'm in the office and not in the right state of mind to write anything yet but alot of ideas are brewing inside my head.

Anniversary

2008-03-19T07:01:00.000+08:00

Minsan natutulala ako. Kapag ayoko nang mag-react sa sobrang asar, pikon, lungkot, nakatulala ako. Ayokong gumalaw, ayokong mag-exert ng kahit na anong effort. May mga araw na kagaya ngayon, naiisip ko lahat ng problema habang nag-iisa. Nakakapagod idamay pa ang mga kaibigan ko sa mga dinadala ko, palagi ko na lang sila nagugulo. Kahit sabihin nila okey lang, nade-depress naman ang kalooban ko na parang wala na kong binigay sa kanila kundi problema. Iyakin pa naman ako. Hindi ko mapigilang maluha….Lalo na ang maisip ang isang kaibigang lagi na lang akong dinadamayan. Kailangan ko muna siyang huwag idamay, siguro kuntento siya ngayon sa sariling mundo ng pagmumuni. Marami siyang gustong intindihin sa sarili niya at ayokong makigulo. Gusto ko mang i-text o papuntahin sa akin, yakapin at iyakan, hindi na mangyayari. Wala akong karapatang gawin iyon sa kanya.

Anniversary ng pagiging independent ko mula sa pamilya. February last year ng muntik akong ma-rape nung makitira sa isang akala ko kaibigan ko, kasi umalis ako sa bahay namin. March ng makakuha ng sarili kong apartment, ako lang mag-isa. Nakakilala ng isang masugid na pontio pilatong admirer, May ng patulan ang naturang pontio pilatong admirer. June ng ma-realize kong pontio pilato nga siya. Umiyak ng umiyak, July ng ma-approve sa isang bank loan na kasalukuyang delayed ako sa pagbabayad. At lumipas na lang ang mga buwan at araw na pare-pareho lang. Nagtatrabaho, natutulog, nakikipag-inuman…

Anniversary ng pagiging independent ko, pero napakalungkot ko. Ayokong makakita ng kakilala, gusto kong mag-isa. Ayokong gusto, ayoko dahil sadlak ako sa hirap at problema, gusto kasi pinapasaya nila ko. Masaya naman ang bago kong trabaho. Pero para akong tanga ngayon, naghihintay ng oras ng sweldo, walang makain, walang pang-yosi. Natatakot maputulan ng kuryente. Nagkukulong sa bahay, pinagtataguan ang kolektor ng bangko. Pagdating ng sweldo pambayad kaagad sa apartment, bank loan, kuryente, grocery ng mga kailangan, tapos trabaho uli… Siguro kaya malungkot ako kasi naisip kong anniversary pero walang kwentang anniversary.

Anniversary ng mga pinakamalungkot na pangyayari sa buhay ko. Anniversary ng nakakilala ng mga malupit na tao. Anniversary ng na-rewire ang utak ko. Hindi ko na mabalik ang dati kong sarili. Mahirap mag-isa.

Kaya nga independent eh, nag-iisa…tanggap ko pero hayaan ko muna ang sarili kong umiyak, malungkot. Kailangan kong iproseso ang kalungkutan ko sa sarili ko. Kahit gusto kong yumakap ng tao at humanap ng makakaunawa, pagiging makasarili ko lang pinapairal ko. Searching for intimacy somehow deludes me, parang niloloko ko lang ang sarili ko dahil ang totoo, hindi pwedeng maunawaan ng ibang tao ang lahat ng niloloob ko. Pero humans long for comfort even thru a mere embrace, and I badly need one right now, after all I’m merely human. Caught up in different intricacies of life, everything is so convoluted nothing makes sense why….gosh I’m not making sense.

Hindi ko man maalis ang kalungkutan ko, dadamahin ko na lang, tatanggapin. Para pag harap ko sa iba, masaya na uli ako, functional, logical, sociable.

Of satanic cults, LSD laced magic tattoos and backmasked tapes…

2008-03-18T07:04:00.001+08:00

You really can’t tell the story of your entire life in one page. Every person’s life details may not even fit a 500 page book. I can’t even remember each detail or if I could I don’t have the ability to write it all down. What I’ve realized about writing blogs is that each post is whatever fills my head at the moment. It is the urge to see what my thoughts are, instead of just unseen neurons zapping across my brain. Having said that, I should start saying stuff related to the title.

I grew up surrounded by aunts who just got converted as born again Christians then. But the rest of my family are devout Catholics. Those aunts of mine were iconoclasts, as in literally not because they broke stereotypes but they broke icons, literally hahaha. They smashed decades old religious icons from my grandma’s house. They threw out the statue of Virgin Mary out the window, followed by the cutie Sto. Nino, pulled the rosaries until the beads fell on the ground then ranted Bible verses condemning idolatry. Poor grandma, she was the one who witnessed all of that. It was just told to me in vivid detail when I was four because I was totally creeped out when they forced me to kneel and pray the rosary with them for my dead grandpa’s wake. They meant it as an explanation on why the statues were cracked. We were kneeling in front of those icons that were obviously put back together by rugby. Those icons were creepy enough before, old and faded, blank eyes staring at you. The cracked faces with dried out ooze of rugby increased the creepy factor.

There was a lot of drama when my relatives talk about their conflicting religious beliefs, I was too young enough to care. However, what caught my interest was their common belief that there are satanists about. It was the early 80s and brit punk rock and heavy metal abound, along with big haired, shoulder padded teeny boppers and glam rockers. The tabloids didn’t help either, with headlines like:

NATAGPUANG PUTOL NA PAA NG BATA, HINIHINALANG BIKTIMA NG SATANISTA

Kids like me were asked by parents to wear the rosary around our necks when we go to school. Looking back, I think it was just a lame attempt to cover up the real issue. Probably the kids who got kidnapped were shipped out in some remote province or another southeast Asian country to work either as sex slaves, sweat shop workers or soldiers for an extremist group. And those dismembered appendages were meant as an example to those who wanted to run away from the gang. Were the grown ups then too naïve? Was the press so scared to write anything about the government or our economy that they thought it was ok to entwine the supernatural with reality without trying to dig deeper on what’s behind all of it?

Since the grownups at home were so stressed out about the satanist crap, at school I tried to know more about it. I read the Time Life books and those other hard bound book series like condensed encyclopedias that dealt with supernatural stuff. It scared and amused me at the same time. Same effect when I watch the Twilight Zone. [Hey don’t get the idea that I’m some sort of a witch/Wiccan/goth girl, I’m not.] I even read the Bible’s Old Testament and Revelation at home coz it was so gory, scary and just plain interesting for me, but my aunts thought that I was just being some sweet Jesus-loving girl.

People fear a lot of different stuff throughout their lives across decades and generations. Most have trouble adjusting to what’s new or what others are into if it falls outside the tiny box they comfortably snuggled into. But as kids that’s the point when our box is so big we want to fill it in as much as we could. At home my aunts were saying that there were some satanistic bands or rock stars, making the devil’s work easier, spreading the message of satan subconsciously and that we must be vigilant with whatever we do. You can hear those messages if you play cassette tapes backwards, they call it backmasking. Most of those backmasked messages were so garbled, you can hear anything that you want to hear. I really didn’t get the point with the trouble of backmasking those tapes anyway. Why can’t they just say it outright, it takes too much EFFORT to decipher it. And they say the road to hell is wide and easy…

Again I got interested with something they were warning me against. Punk rockers, their eyes, mohawks and weird hair and boots. I didn’t know the word “ cool” at that time to describe it, but I knew the feeling when you see something “cool.” Same with those metal bands, they sure are noisy, I could not understand the lyrics but I knew they were trying to say something. Their tattoos were so cool.

Enterprising candy and snack makers targeted kids with their cool freebie. Instead of toys from chickadees, some gave out magic tattoos. It’s like stickers for your body and it doesn’t peel unless you wash it off good. It was all the rave for kids, some feel that they were rockers, wrestlers, rebels or gang members. I thought it was cute and wow what an invention, kids won’t have to go through the pain of getting a tattoo. Boring adults thought we were having too much fun, maybe they thought we might actually get tattoos when we get old enough. So they generated this rumor that magic tattoos have LSD, a drug that will make you do crazy things. Will turn you into an addict and become a criminal. It didn’t scare me.

But I was obedient and just kept my thoughts safe in my head and never disappointed them, always looked the part of their nice little girl.

Call Center

2008-03-02T16:00:00.003+08:00

Nung bata ako napanood ko sa TV yung pelikula nila Carmi Martin na Working Girls. Sa Ayala sila nagtatrabaho bilang sekretarya, Ayala girls. Corporate outfit, naka-make up, mage-elevator papunta sa opisinang nasa pang-ilang palapag ng modernong gusali. They speak perfect English if needed. Glamoroso ang dating kapag sa Makati, lalo pa’t sa Ayala ka nagtatrabaho, eto ang ipinintang idea ng mga pelikula. Sinasabing, “you’re made!” Circa 1980s yun.

Ngayon, hindi na big deal pag sa Makati ka nagtatrabaho. Naisip ko, ok pala na nagsulputan ang mga call center maliban sa pananaw pang-ekonomiya kundi pati sa pananaw ng social equality. Hindi lang mga yuppies at mga nakakurbatang stockbrokers ang nasa Makati, nandyan ang mga simpleng mamamayang nagko-call center.

Parang mga malls na nagsusulputan ang mga call center maging sa mga rural na lugar. Lumabas sa Metro Manila papunta sa mga probinsiya mapa-Luzon, Visayas o Mindanao. Mga makabagong pabrika, bitbit ng mga empleyado ang pamilya kung saan man sila ilipat o piliing lumipat. O di kaya parang OFW sa sariling bayan nabubuhay sa ibang time zone, nag-iisa. Yung iba hindi nakuntento kundi sa Singapore o Malaysia na pumadpad. Eto na ba ang kayang gawin nating mga Pilipino? Eto ba ang pinangakong trabaho sa mga nag ECE, nag geology o biology, management o accounting?

Ang swerte ng mga Kano, at ng iba pang bansang umaasa sa kanilang rep na maaasahan. Mapa tech support, pagbili o pagbayad ng kung anu-ano, maging sa pagtanong ng direksyon sa kung saan man sila tutungo, may mabait, magalang at matalinong Pilipino silang makakausap sa telepono. Ang galing nating mga Pilipino, lahat alam maski mga taxation at insurance procedures ng US kahit sarili nating buwis hindi natin malaman kung saan napupunta at naliligaw sa kung saan saang opisina pag kukuha ng PhilHealth benefits pag na-ospital. Kabisado ang pagkumpuni ng internet connection o satellite dish tv kahit sa sariling bahay ni walang telepono, computer o cable man lang.

Sabi ng iba, pwede namang magkaroon ng ibang trabaho kung pipiliin mo. Pero napakahirap ng standard of living sa bansa, naglolokohan lang tayong lahat pag naniniwala tayong ang kailangan lang ng isang pamilyang lima katao bawat araw ay 120.00 piso para mabuhay ayon sa gobyerno. Sa isang buwan na may 30 araw, so 3,600.00 piso yun. [I-korek niyo ko kung mali ang halagang sinabi ko ayon sa pinalabas ng gobyerno.]

Ano ba naman daw ang umupo tayo sa isang malamig na opisina para kumausap ng mga foreigner. Mabait nga ang karamihang kausap, natutuwang natulungan sila. Malaki pa ang sinusweldo, nagkakaroon pa ng tirang perang pambili ng mga bagay na mayayaman lang dati kayang bumili. Ano nga ba ang kulang? Ano ba ang mali? Ano nga ba inirereklamo ko?

Iisipin ko pa sa sunod na lang siguro pag naisip ko na ipo-post ko dito.

mula sa isang kaibigan

2008-03-02T15:33:00.003+08:00

Desktop ko naaaliw ako kasi bagay ang wallpaper sa icons. Puro mga games na pang paubos oras haha. Mula sa kaibigan kong adik kay Neil Gaiman.

Broken Dreams

2008-03-02T15:04:00.001+08:00

When I was about five or six years old, I always had this daydream that I ran away from home riding a bump car. I felt so independent and glamorous in that daydream. I know it sounds foolish now but hey I WAS a kid. But I got scared that a Satanic cult might kidnap me as a sacrifice for their rituals.* Or be borne away by construction workers as an admixer for concrete used for building bridges.** My parents have a weird way of scaring the hell out of me. Those reasons prevented me from actually running away. Plus the fact that I can’t find a way to carjack that red bump car from Rustan’s Cubao [or was it Rustan’s Makati? The place where it also has remote controlled boats, I can’t remember exactly.].

Then I grew up to understand that bump cars really can’t cruise the streets. I was in first grade at that time, and got pressured by my mother to get not just good grades but the best grades. [Will not elaborate on that further, not in the mood to cry.]. In short, I became a nerd— grade-conscious, plagued with realistic ideas for a seven-year old, no social life, low self-esteem. Somehow it killed me. I lost my sense of adventure and felt that the world was too big for me. No matter how I tried, it was not good enough and will never be. I became a frail kid, shunning all the fun, not active in sports, no real friends.

At that point of my life, my new daydream was to die famous for something I have done for the society. Like be a scientist who discovered a breakthrough and win the Nobel Prize. Or have a kick-ass job that will make me and my family rich.

As a kid, grown up stuff got me depressed, it worried me so much. I should have stayed a bit longer on that stage in life where you believed in fantasies and miracles. I was studying so hard to get accelerated and jump grades or win the next quiz bee. I knew that Santa Claus was just a holiday “mascot” of the capitalists. Fairy tales were just tales. There are no fairies. Smoking dries out your lungs and causes cancer. African children die of malnourishment. I’ve read that Waldorf Astoria is a high-end hotel in New York that can deny entry to those who are not properly dressed. Realized that my family is poor. Understood that the very first People Power in Edsa was a display of democracy. Freddie Mercury is gay and died of a gay disease. Alice Cooper is a man claiming that he gets possessed by a female spirit (huh?).

My sister was so sick of a disease that I did not understand. Yet I was envious of her because she didn’t have to go to school as often as I did.

I turned twelve. I understood enough not to envy my sister who was in and out of the hospital because of a torn heart valve. She underwent two major surgeries. By then, my daydreams were of teenage boys and love and rebellion. She made me realize how I’m wasting my life on stuff that I cannot do anything about. I needed to loosen up.

[Skip other depressing events in my life, fastforward to my years in college]

I got my free spirit back and the sense of adventure that comes with it in college. For the first two years, my course was Applied Physics, became a non-major on 3^rd year, took any subject that caught my interest then by my 4^th year I shifted to Interior Design. I still had worries and bouts of depression but the world didn’t look too big anymore. It’s okay to know more about the world outside books and docus. I gained friends, lost friends, then gained some more. Fell in love, fell out of love, yet longed for more love [haha]. I fell in love in art, fiction, literature and cultures and realized how artful a wisp of cigarette smoke can be when you look at it closely.

Please understand that I really didn’t have a steady, smooth-sailing life but I’m okay. I took odd jobs, bad jobs, worthy of another blog post. I’m still poor but not in a shit hole. Oh and yes, my sister is still alive and we support each other emotionally, though she gets in my hair sometimes. I’m living independently from my parents. Still have dreams of becoming noteworthy in history, haha, just a healthy dose of daydreaming don’t overreact.

So what if I had broken dreams. So what if those dreams were stupid and delusional. I believe that people can think of anything that they want to think about and dream about, it makes us human. Realizing what our broken dreams are makes us more human.

[* In the early 80s, presumed Satanic Cults hit the headlines, of tabloids at least, along with reports of LSD-laced magic tattoos. There was a fear of kids getting kidnapped and I remember wearing a rosary and scapular to school which I hid under my uniform.

** There’s this belief that blood reinforces concrete or stone structures, I think it’s some sort of a remnant from our paganistic past that requires blood offerings. If you would observe old school foremen/ construction workers/ carpenters, when they would begin a construction, say a house, they would kill a rooster and drip its blood on what would be the foundation is and roast and eat the chicken afterwards.]

Tucked in [ver 2.0]

2008-02-26T05:55:00.001+08:00

Tucked in [ver 2.0]
Naranasan niyo na ba na mapunta sa isang lugar na pare-pareho ang itsura ng mga tao? Hindi sila magkakamukha or kambal pero nagiging magkahawig sila dahil pareho ang dating ng damit, ayos ng buhok, overall appearance. Halimbawa, makikilala mo si barbie kahit naka mermaid or fairy costume pa siya or naka-ball gown or naka-swimsuit. Kasi isa lang ang dating niya. Tapos pag napadpad ka sa lugar na iyon na pare-pareho ang ayos ng mga tao out-of-place ka talaga. Or ikaw ang pagtatawanan kasi iba ka. Ok lang sa kin yun. Halos iba-ibang dimension na ng twilight zone ang napasukan ko. Pero ngayon nasa twilight zone ako ng mga naka tuck-in at pare-parehong buhok.
Tucked in, redundant na daw ito, direct translation ay ipinasok sa loob sa loob, hehe. Pero sanay tayong mga pinoy na gamitin ang terminong ito [tak-in pag Pinoy na pinoy ang translation]. USO ang tak-in sa opisina namin, ewan ko ba. Parang ito ang kanilang fashion protocol. Pero kakaiba ang dating, hindi ko ma-explain. Babae, lalake, bading, tibo, matangkad, pandak, mataba, payat nakatak-in!! Kalayaan nilang gawin iyon, mystifying lang haha. Ako tuloy ay out-of-place, haha. Hindi naman ako mahilig makiuso sa mga bago sa fashion [victims?] hehe. Wala akong pakialam sa kanila, wag lang nila akong pakialaman. Pero nangingialam sila eh. Pasensya na sila hindi ako naaapektuhan sa tyranny of the majority.
Less angst, less okray tong post na to, pano nabura ko yung unang post about tucked in. Sayang ang saya pa naman namin ng mga kaibigan ko kanina, nung pinag-uusapan namin ang mga nakatak-in.

Loner

2008-02-26T01:46:00.000+08:00

Sociable. Ito ang description saken ng isang kaibigang malapit. Friendly at maraming kakilala. Natatawa naman ako kasi tingin ko sa sarili ko loner ako. Kahit marami akong kasama, maraming tao sa isang lakad at nakikipagkwentuhan pa sa kanila pakiramdam ko parin loner ako. Minsan walang choice dahil nadadala ako ng social expectation to be sociable. Humans are meant to be sociable daw. Hindi ko naman pinaplastik mga kasama ko, dahil kung ayaw ko talaga, gagawa ako ng paraan para iwasan ang taong ayaw ko, mapalayo man ako ng daan, basta masasalubong ko iiwas pa rin ako. Pero mababait naman kasi ang karamihan sa kakilala ko, hindi ko lang talaga ka-close. Hay labong ipaliwanag.

Loner ako na tipong kahit walang kasabay mag-lunch o magyosi, kaya ko. Kahit magbasa lang ako sa isang sulok, ok lang. Mag-isa ako sa bahay, masaya pa ko. Madalas umiiwas ako sa crowds kasi naiingayan ako. Nagsasawa din akong lumabas kasama ng mga kaibigan ko pag marami kami masyado. Pero minsan gusto ko rin. Hindi naman ako depressed, may kasama o wala ok lang pareho. Siguro ang gusto kong sabihin, aanhin ko ang maraming kasama kung hindi naman sila masarap kausap. Para lang accessories, hindi kailangan, pero magandang tignan. Nakaka-guilty kasi madalas napakagenuine ng kanilang concern saken, pero pag namatayan sila ng kamag-anak parang hindi ko maramdaman ang kanilang kalungkutan at ang need for me to comfort them. Empty words.

Marami akong tunay na kaibigan, hindi lang nagkakasabay-sabay silang kasama ko, paisa-isa, padalawa-dalawa. Madalas true friend + a horde of acquaintances. Siguro masisiyahan akong lumabas kasama ang isang tropa pag nagkasama-sama lahat ng true friends ko, pero malabong mangyari sa ngayon. So loner ako, nahihirapan akong maging sociable. May lump sa dibdib ko pag ako'y naka-smile while saying empty words. Hindi ko sila pina-plastik, nahihirapan lang akong mabuhay nang ganon pero hindi maiwasan.

Trabaho

2008-02-25T23:14:00.000+08:00

They are paying me to surf. Hehe. Not really, its just that I have a new job, tapos na kasi training pero wala pa kong mga login para sa mga tools. Haha. [Para po sa mga hindi maka-relate, sa callcenter po ako nagtatrabaho.] Kaya eto, sinisipag gumawa ng pangalawang post.

Nung bata pa ako, wala pang call centers kaya hindi masasabing pinangarap ko ito. Di ba noon ang mga cliche na sagot sa tanong "anong gusto mo maging paglaki mo?" [tanong ng mga makukulit na matandang paulit-ulit lang ang mga questionnaire; "ilang taon ka na?"; "how are you?"; etc., etc..] ay doktor, nurse, engineer, scientist, astronaut!!! Wala akong mga kababatang naging astronaut. Yung iba nurse, engineer, scientist/science teacher, yung iba puro pre-med hindi naman natutuloy sa pagiging doktor. Naisip ko tuloy, ano kaya ang mga gustong maging ng mga bata ngayon. Ang dami ng posibleng career: starstruck; PBB; sexbomb dancer. Nakakalungkot pero nung minsang naglalakad ako sa isang paaralang elementarya malapit samen, [uwian na nila, ako kagigising lang] nagpapatalbugan ang mga bata sa gusto nilang maging paglaki nila, at ang mga nabanggit kong "career" ang mga pinapangarap. Meron pa nga gustong manalo sa Wowowee.

Wala namang masama mangarap ng ganon ang mga bata. Hindi ko alam kung bakit ako nalungkot, hindi na doktor, nurse o engineer ang mga usapan. Pero malay ko, baka nga sila pa talaga ang maging doktor, engineer o astronaut sa hinaharap. Karamihan kasi ng mga kababata ko [nung elementarya at high school], kahit ano pa man ang tinapos, call center pa rin. Mga nilalang na may mga pinangarap ngunit natalo ng dala ng pangangailangan.

Buhay Blog

2008-02-23T05:21:00.000+08:00

Blog. Tagal ko nang ginawa tong blog site ko, wala naman akong pi-nost liban sa picture. Pero bigla akong nakapagdesisyong mag-blog.

Hindi ako mahilig sa blog, pero meron akong malapit na kaibigan na buhay niya ang blog. Mas marami siyang nasasabi sa blog niya kumpara sa harap ng ibang tao. Minsan maski sa harap ko hindi niya nasasabi. Naisip ko tuloy mas convenient nga naman ang pagba-blog para makapaglabas ng mga kuro-kurong imbes na nabubulok sa pagmumuni lamang ay nababasa pa ng iba. Mabuti ng kahit anonymous ka may nakikiayon sa iyo or rumereaksyon kesa naman magapangan lamang ng mga ipis ang journal sa ilalim ng kama o mag-amoy naptalina sa loob ng aparador. Nag-blog hopping ako sa mga links ng kanyang site at nabasa ang blogs ng blog friends niya. Iba-iba ang konsepto't mga pananaw, creative ang layout ng iba. Ok pala. Meron pang link akong napuntahan na ayaw sa mga mahihirap [hindi niya blog friend ito, kinumpara lang sa kanya kahit malayo naman ang tema ng kanilang blog]. Sa dinami dami ng mga magaganda at nakakaaliw na blog, matapos kong mabasa ang blog ng isang taong galit na galit sa mga mahihirap at mga taong nagtatrabaho sa callcenter, napagdesisyunan kong mag-blog.

Bakit? Kasi mejo sikat ang blog niya at maraming negative comments, puro anonymous naman. Gusto ko sanang magpost ng comment dun kasi naapektuhan ako, hindi...disturbing kasi ang nilalaman. Gusto ko siyang pagalitan at awayin...pero ayokong patulan, pinigilan ko sarili ko. Gagawa ako ng sariling blog. Kung siya may layang mangalit, ako rin. Kung siya pare-parehong pagiging "poser" na katauhan ang nababasa, ako hindi [Poser blogger na ang term ko na sa kanya ngayon]. Kagaya ng ibang nilalang na nagtatago sa anonymity ng internet o kahit hindi nagtatago gumagamit ng internet para lang mailabas ang mga konseptong hindi sinisiwalat sa iba at mga identity akala ng iba wala ka pwede sa blog. Alam kong alam na ito ng iba pang nagba-blog. Tingin ko si "poser" blogger ay maraming mga frustrations, marami din siyang mga followers na ang tawag sa kanyang posts ay satire [pero sa tingin ko hindi satire, pero sa akin lang 'yun], gusto lang niyang maglabas ng isang bahagi ng kanyang pagkatao, malay ko ba, isa pala siyang napakabait at charitable na tao. Gusto ko lang i-welcome ko ang sarili ko sa mundo ng pagba-blog, kung may mag-welcome na iba SALAMAT na marami.